تعلیم و تربیت
این روزها اغلب دانش آموزان و دانشجویان از شنیدن اعلام موعد امتحانات، نگران و مضطرب می‌شوند. علت این مسئله در اینست که آن‌ها با دید مثبت و سازنده به امتحانات نگاه نمی‌کنند. البته در بعضی موارد معلمان و خانواده نیز به این نگرانی دامن می‌زنند و آن را تشدید می‌کنند؛ ولی باید دانست اساس امتحان برای نشان دادن میزان درک افراد از درس معینی است. بنابراین، با نگاهی مثبت و سازنده به امتحان‌ها بنگرید.

 

باید باور کنید که:

بیایید در امتحانات پیروز شویم؟
  1. امتحانات به شما نقاط قوت و ضعف را نشان می‌دهند؛ لذا باید از نتایج آن‌ها استفاده نمایید و اگر در درسی ضعیف هستید بیشتر روی آن کار کنید و اشکالات و نواقص خود را برطرف سازید. چنانچه روش مطالعه شما اشتباه است، روش جدید و موثری را انتخاب کنید. اگر این مسئله را به کار ببندید؛ برنامه ریزی صحیحی انجام می‌دهید و با سربلندی از پس امتحانات برمی آیید.
  2. امتحانات، بهانه‌های خوبی برای مطالعه مرتب و جدی هستند. شما باید از این محرک به خوبی استفاده کرده و مطالب را مرور و تکرار نمایید. امتحانات صحنه‌های پرشور در رقابت هستند و شما با شرکت در امتحان داوطلب شرکت در مسابقه‌ای علمی می‌شوید؛ لذا سعی کنید در این مسابقه پیروز شوید.
  3. با امتحان توانایی خود را آزموده‌اید. اگر احیاناً شکست خوردید، ناامید نشوید، شکست نخستین گام پیروزی است، از آن عبرت بگیرید و در رفع نقاط ضعف و کمبودها کوشش کنید.
  4. امتحان نظم فكری، آرامش روحی، توانایی جسمی و روانی شما را می‌آزماید. بارها دیده شده که بعضی دانش آموزان براثر دلهره و ترس امتحان از پای درمی آیند؛ ولی اگر نگاه شما به امتحان مثبت و سازنده باشد دیگر چنین مواردی پیش نمی‌آید. آن وقت با اطمینان به توانایی‌هایی که دارید در جلسه حاضر می‌شوید و دلهره شما به صفر می‌رسد؛ بنابراین نگرش مثبت شما به امتحان بسیار اساسی است.
  5. نمره‌های امتحان نمره‌های شخصیت شما نیست، بلكه معیار سنجش كار و فعالیت شماست. این شما هستید که با نگاهی مثبت به امتحان، موجب فعالیت بیشتر می‌شوید، آن وقت افتخار و سربلندی خویش را فراهم می‌سازید. اگر نگاه منفی به امتحان داشته باشید، امتحان برایتان زجرآور، خشن و هراس انگیز می‌شود و طبعاً باعث وحشت و نگرانی شما خواهد شد.
    بیایید در امتحانات پیروز شویم؟

     

  6. امتحان، وسیله رسیدن به اهداف موفقیت آمیزی است که در آینده به دنبال آن‌ها هستید. با امتحان درمی یابید روش مطالعه شما، اطلاعات و فعالیت‌هایتان قوی یا ضعیف است. در صورت ضعیف بودن می‌توانید شیوه مطالعه بهتری را انتخاب کنید و نقاط ضعف را با مشورت معلم‌ها و تجربه خانواده جبران و تقویت نمایید.

 

در نهایت این مورد را متذکر می‌شویم که نگرانی کم، امری عادی است و شما را به فعالیت بیشتری وادار می‌سازد. بنابراین، با در نظر گرفتن موارد ذکر شده و با نگاهی مثبت به امتحانات بنگرید و همیشه تکرار کنید: «من می‌توانم از عهده این مسابقه علمی بر بیایم.»

 

امیدواریم این گونه در امتحانات پیروز شوید.

 


 

مرکز یادگیری سایت تبیان - تهیه: مریم عرفانیان

تنظیم: علی سرمدی

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم مهر 1393ساعت 20:1  توسط احمد کریمیان | 
«اصلاً این پدرام صبر نداره، توی مدرسه برای هر موضوعی بهانه می گیره. دیروز که جامدادیش دست همکلاسی اش جامونده بود تا من رو مجبور نکرد عصر بریم در خونه دوستش و جامدادی را بگیریم دست بردار نبود!» حرف‌های زن که به این جا رسید. مرد نفس عمیقی کشید و با خودش فکر کرد که بعد از ظهر به یک کتابخانه برود و چند کتاب آموزشی درباره آموزش صبر و تحمل برای فرزندش بخرد.

آری، وقتی فرزندانمان به مدرسه وارد می‌شوند همواره فكر می‌کنیم خواسته‌های بی‌صبرانه و گاه خشمگینانه دوران كودكی آنان به پایان رسیده، اما هنگامی که درگیری با همکلاسی هایشان پیش می‌آید تازه متوجه می‌شویم هنوز هم فرزندان هفت تا یازده ساله ما برای تحمل انتظار و انصراف از خواسته خود مشکل دارند.

 

تا به حال فکر کرده‌اید که چگونه می‌شود به آن‌ها كمك كرد تا در زندگی به دنبال خواسته‌های واقعی باشند؟ تا به حال فکر کرده‌اید چگونه می‌شود فرزندانمان به این درك برسند كه در زندگی هیچ چیز در ظرف یك دقیقه انجام نمی‌شود و به دست نمی‌آید؟

 

فرزندم، کمی تأمل داشته باش

 

مثلاً همین پدرام، تا مادرش را مجبور نکرد که عصر همان روز به خانه دوستش بروند و جامدادی اش را بگیرد دست بردار نبود. چه می‌شد اگر کودک قصه ما کمی تأمل داشت و روز بعد جامدادی را از دوستش می‌گرفت؟

یا این که شاید گاهی بچه‌هایی را دیده‌اید که برای تهیه یک رنگ کیف یا لوازم تحریر جلوی مغازه فریاد می‌کشند: «من همین کیف رو می خوام...» شاید مادری را دیده‌اید که سعی در آرام کردن فرزندش دارد و باز هم نمی‌تواند وی را آرام کند! در آخر هم مادر مجبور می‌شود به زور و با تهدید کودکش را با خود به خانه بكشاند و مدام می‌گوید: «اگه دست از فریاد كشیدن برنداری تنبیه میشی!»

 

در چنین مواقعی چه باید كرد!

 

به راستی، چه باید كرد! اغلب در مواجه با چنین صحنه‌هایی است كه درمی یابیم فرزندانمان هنوز برای اندیشیدن به چیزهای دیگر در ارضای آنی خواسته‌هایشان مشکل دارند. در هر حال آن‌ها دیگر بچه‌های چهار یا پنج ساله‌ای كه خودبینی مرتبط با كودكیشان را به خوبی درك می‌کنیم نیستند. اما در سن پدرام ـ كه سن تعقل نامیده می‌شود ـ براین تصوریم كه آن‌ها با مقایسه خواسته‌هایشان با واقعیت‌های موجود قادر به معقول ساختن بی صبری‌هایشان باشند.

در حقیقت بچه‌ها مدت‌ها تحت تأثیر عامل لذت یك چیز را به گونه‌ای تمایلی و بدون توجه به الزامات بیرونی از ما تقاضا می‌کنند و تنها به خاطر محدودیت‌ها و محرومیت‌های تحمیلی از سوی والدین است كه كم كم اصل واقعیت را در ذهن می‌گنجانند. بنابراین، والدین نباید تمامی تمایلات فرزندان را تحت عنوان برطرف كردن نیازهای ضروری برآورده سازند.

آموختن به کودک برای تفاوت قائل شدن میان تمایلات و نیازها به او امكان باب كردن زمان تأمل میان تقاضا و پاسخ را خواهد داد. بدین ترتیب فرزند شما به ابداع راه حل‌های خاص خودش برای مبارزه با كمبود خواهد پرداخت. كودكی كه همه چیز را بلافاصله به دست می‌آورد این زمان را نمی‌شناسد.

 

محرومیت!

 

آری محروم شدن؛ باید بدانید بی منطقی است كه كودك را هرگز با محرومیت و سختی روبرو نكنیم و نه تنها خواسته‌هایش را برآورده كرده، بلكه به تمامی خواسته‌هایش پاسخ مثبت دهیم! در چنین حالتی او در این باور غلط بزرگ می‌شود كه نیازی به تبعیت از قوانین بزرگترها و قید و بندهای دنیای امروزی ندارد و می‌تواند صاحب همه چیز باشد؛ و این از وی انسانی مستبد می‌سازد كه چرخش دنیا را حول محور جسم كوچك خویش می‌بیند و برای صاحب همه چیز شدن بسیار حریص است. در نتیجه فرزند ما از مواجه شدن با كمبود بیم و هراس دارد. این گونه به والدین بسیار وابسته می‌شود چرا كه از دید کودک پدر و مادرش می‌توانند تمامی خواسته‌هایش را برآورده سازند؛ بنابراین هر کاری انجام می‌دهد (فریاد کشیدن، لجبازی کردن و...) تا به خواسته‌اش برسد!

فرزندم، کمی تأمل داشته باش

 

پیشنهاد ما اینست که چند کتاب آموزشی درباره آموختن صبر و حوصله به فرزندان مطالعه کنید تا بتوانید میان خواسته‌های منطقی و تمایلات آنی کودکان تفاوت قائل شوید و آنان را در این باره راهنمایی نمایید. اگر كودك تردید را در شما حس كند، علاقه بیشتری به پرخاشگری پیدا می‌کند؛ در نتیجه هنگام «نه» گفتن از خود مقاومت نشان دهید. برای فرزندتان دلیل بیاورید که به خاطر چه وسیله مورد نظر وی را برایش نمی‌خرید، یا به چه دلیل نباید در لحظه‌ای آنی به خواسته‌اش برسد. گاهی هم بگویید: «باشد برای بعد...» «کمی تأمل کن فرزندم...» یا «درسته كه من (پدر یا مادر) تو هستم ولی این دلیل نمی‌شه كه بتونم همه چیز رو برات فراهم كنم؛ من بیشتر از اینكه بخواهم تو رو به كودكی لوس مبدل كنم، دوستت دارم.»

اگر از لجبازی او عصبانی می‌شوید بهتر است بگویید: «می دونم دوست داری این وسیله رو داشته باشی، خیلی خوبه كه آدم به تمام آرزوهاش برسه. مثل توی قصه‌ها... اما همه مسائل که دست یافتنی نیست.»

یا این که مثل مادر پدرام قصه ما همان روز برای گرفتن جامدادی به در خانه دوست فرزندتان نروید و بگویید: «کمی صبر کن، دوستت حتماً فردا جامدادی رو به مدرسه میاره...»

کلام معصومین نیز انسان را به تأمل و بردباری فرا می‌خوانند؛ چنان که امام صادق (ع) فرموده‌اند: « کسى که صبر کند؛ پیروز شود.»  (اصول کافى، جلد 1، صفحه 31)

در نهایت، با رعایت نکات بیان شده در دراز مدت، حتماً کودک شما به جوانی منطقی و سرشار از تأمل تبدیل می‌گردد که همیشه در مواجه شدن با مسائل زندگی پیروز خواهد بود.

 

 


 

مرکز یادگیری سایت تبیان - تهیه: مریم عرفانیان

تنظیم: علی سرمدی

+ نوشته شده در  جمعه بیست و پنجم مهر 1393ساعت 13:5  توسط احمد کریمیان | 
همانطور که در مقاله قبلی اشاره شد تدریس در اولین سال با چالش هایی همراه است که لازم است معلمان محترم با آگاهی از مهارت های مختلف تدریس در اولین سال بتوانند با این چالش ها روبه رو شوند. مهارت هایی که از شناخت محیط مدرسه و همکاران تا فنون مختلف تدریس و برقراری ارتباط را دربرمی گیرد. در این مقاله و مقالات بعدی به شرح مواردی می پردازیم که برای شما معلم تازه کار می تواند بسیار مفید باشد.

 

همکارانتان را بشناسید.

 

تدریس موفق در اولین سال (2)

 

به مرور زمان متوجه این مسئله خواهید شد که باید عضو بعضی از گروه های علمی-آموزشی باشید. برای مثال اگر حوزه آموزشی شما به اندازه ای وسیع باشد که چندین معلم در رشته تخصصی شما وجود داشته باشد در این صورت می بایست عضو گروه رشته تخصصی خود باشید. معلمانی که به مدت چند سال هم درس داده اند و هم فعالیت های دفتری و سازمانی کرده اند ممکن است خیلی راحت و مطمئن باشند. آن ها به خاطر دارند که یک معلم تازه کار دوست دارد چه چیزهایی داشته باشد. لذا عقب نشینی نکنید.

 

در جلسات گروه سعی کنید نزدیک افرادی بنشینید که تمایل دارید با آن ها آشنا شوید. سوال بپرسید و نظرات دیگران را بپذیرید. نیازی نیست نظرات خود را به زور به گروه تحمیل کنید. اما اگر علاقه خود را نسبت به کاری که همکارانتان انجام می دهند یا مطلبی که بیان می کنند نشان دهید، آن ها هم آماده خواهند شد تا شما را در گفت و گوهایشان شرکت دهند.

 

با مشاور مدرسه آشنا شوید.

در بسیاری از نواحی آموزشی، معلمان تازه کار با یک مشاور آشنا می شوند. مشاور موظف است تا اطلاعات و راهنمایی های لازم را در اختیار معلم تازه کاری که اولین سال تدریس وی در آن حوزه می باشد، قرار دهد. مشاور به معلم تازه کار کمک می کند تا با مواردی از قبیل نحوه مدیریت کلاس، نحوه برخورد با دانش آموزان مشکل ساز و سایر مسائل آشنا شود. مشاور می تواند به معلم تازه کار کمک کند تا برنامه آموزشی خود را با موفقیت اجرا کند و هم چنین با هوشیاری کامل دستورات خود را در کلاس بیان کند و تشویق ها و نصایح خود را به موقع ارائه دهد.

 

با دیگر اعضای مدرسه آشنا شوید.

گام مهم بعدی ملاقات با اعضای مدرسه است. گاهی اوقات همه ی آن ها نمی توانند در جلسات آغاز سال تحصیلی شرکت کنند. با وجود این بخش مهمی از کل مجموعه مدرسه هستند. برای مثال دفتر دار منبع مهمی از اطلاعات می باشد. او می تواند با استفاده از جزئیات بسیاری که مربوط به بخشی از آموزش می باشد از قبیل زمان ارائه گزارشات دقیق کلاس، جایگاه کتب درسی، نحوه درخواست ملزومات، روش مناسب برخورد با والدین و مواردی دیگر به شما کمک کند.

 

بایدها و نبایدها را کشف کنید.

یکی از مشکل ترین موارد برای یک معلم تازه کار کشف تمام قوانین بیان نشده ای است که در یک مدرسه وجود دارد. این مسئله می تواند مشکل ساز شود. به ویژه هنگامی که معلمان با تجربه از خط مشی و آیین نامه مدرسه پیروی نکنند، زیرا این چنین برداشت می شود که قوانین اهمیت ندارند. گاهی اوقات ممکن است شما به عنوان یک معلم تازه کار وسوسه شوید تا در برخی موارد از قانون سرپیچی کنید و یا این که قانون شکنی نمایید. حقیقت این است که اگر شما بر پیروی از قوانین اصرار داشته باشید و با نگرش مطلوبی قوانین را اجرا کنید، دانش آموزان به شما احترام بیشتری خواهند گذاشت.

 

با دقت گوش کنید و از نزدیک نگاه کنید.

در طول اولین سال تدریس خود در مدرسه جدید لازم است که با دقت گوش کردن و از نزدیک مشاهده کردن را فرا بگیرید. طی چند هفته شما با معلمان با سابقه ای که در مدرسه هستند، آشنا می شوید. به کارهایی که آن ها انجام می دهند را با دقت نگاه کنید و به صحبت های آن ها گوش فرا دهید. هرگونه سوالی در رابطه با هر مشکلی را می توانید از معلمان با سابقه بپرسید.

 

جایگاه خود را پیدا کنید.

30 نکته درباره تدریس در کلاس درس

 

اولین سال تدریس در یک مدرسه برای یک معلم تازه کار می تواند زمان تنهایی او باشد. ممکن است شما به عنوان یک معلم تازه کار سن کمی داشته باشید و بیشتر از آن که با معلمان دیگر احساس راحتی کنید، با دانش آموزان خود راحت باشید. با وجود این مناسب نیست که شما در نقش جدیدتان به عنوان یک معلم چنین احساسی داشته باشید. بدون هیچ استثنایی از برقراری روابط نزدیک و دوستانه با دانش آموزان خودداری کنید.

 

روزی که شما رابطه معلمی را به دوستی تبدیل می کنید، در آن موقع اقتدار و هویت شما به عنوان یک معلم به خطر می افتد. دانش آموزان از توجه معلم های جوان خوشحال می شوند.

 

گاهی اوقات مواردی که احتمالا به صورت رابطه بی ضرری برای معلم به نظر می رسد، از نظر دانش آموز یک رابطه کاملا متفاوت است. به ویژه درباره دانش آموزان جنس مخالف این موضوع صدق می کند. یک معلم جوان باید آسیب پذیری شخصیت کودکان و نوجوانان و خطر ذاتی آن ها را برای دوست شدن به خاطر بسپارد.

 

روابط معلم و دانش آموزان به طور تنها منجر به ایجاد مشکلاتی می شود و اغلب این مشکلات به اشتباه معلم ختم می شود. همیشه این مطلب را به خاطر بسپارید روزی که شما وارد سیستم آموزشی شدید تمام مسئولیت های یک معلم را پذیرفته اید و باید همانند یک حرفه ای رفتار کنید و اصرار داشته باشید تا دانش آموزان نیز شما را به عنوان یک حرفه ای بپذیرند.

 


 

مرکز یادگیری سایت تبیان - تهیه: نسیم گوهری

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و چهارم مهر 1393ساعت 9:3  توسط احمد کریمیان | 
از این لحظه اداره و مدیریت کلاس فقط به شما سپرده می شود.

 

آموزش حرفه ای نیست که بتوان آن را در محل کار رها نمود. آنقدر لذت بخش است که یک معلم آن را به عنوان یک حرفه و یک سرگرمی انتخاب می کند. وقتی به عنوان یک سرگرمی به آموزش می اندیشید، هر روز به مدرسه می روید و تصور می کنید که سرگرم هستید و روزتان را با تفریح و سرگرمی سپری می کنید. یعنی با احساس لذت بردن به سرکار و مدرسه می روید. مسلما از مدت ها قبل پیش از این که تدریس را شروع کنید، به روزی می اندیشیدید که کلاسی برای خود خواهید داشت، همان روزی که در آن می توانید هر آن چه در دوره های آموزشی حرفه ای رشته تحصیلی خود آموخته اید به صورت عملی به کار ببندید. اکنون آن لحظه فرا رسیده است. در آن لحظه شاید نگران و دل واپس باشید که در اولین سال تا چه حد موفق خواهید بود؟ تا چه حد از مطالب آموخته شده و فراگرفته خود می توانید استفاده کنید؟ در مورد مدیریت کلاس و برقراری ارتباط با دانش آموزان و والدین چه اقدامی می کنید؟ در صورت بروز یک حرکت اشتباه یا پاسخی غلط چه می کنید؟ این ها همه فکرهایی است که یک معلم تازه کار با آن مواجه است.

 

تدریس موفق در اولین سال (1)

 

اصول و قواعد آموزش ابعاد بسیاری دارد. حتی معلمان حرفه ای هم گاهی اوقات مجبورند روش کار و نگرش خود را تغییر دهند. ضمن تدریس در اولین سال متوجه می شوید که علی رغم اتمام کارآموزی های آموزشی و فراگیری انواع روش ها و شیوه های متفاوتی که طبق آن شخصی برای تدریس آمادگی صد در صد کسب می نماید و نیز تمام آموخته هایی که در دانشکده می توانند به شما کمک کنند تا برای تدریس موضوعی آماده شوید، حقیقتا تنها آن زمانی با تمام وجود با حرفه خود آشنا می شود که در کلاس درس بدون نیروی کمکی قرار می گیرید و به تنهایی مسئول اداره آن می شوید.

 

 بدیهی است که در اولین سال نگرانی شما و توجه تان روی روش هایی که باید در پیش بگیرید تا بتوانید خود را در کلاس و مدرسه تثبیت کنید، بیش تر است اما با فکر کردن روی موضوعاتی که مضطربتان می کند و به دست آوردن پاسخ های صحیح برای آن ها از نگرانی شما کاسته می شود و به راحتی می توانید خود را در محیط تثبیت کنید و با آن ارتباط متقابل برقرار نمایید.

 

خط مشی ها و آیین نامه مدرسه را مطالعه کنید.

 

قبل از این که به ارائه طرح درس خود بپردازید یا این که برای کلاس خود برنامه ریزی کنید، لازم است با خط مشی و آِیین نامه مدرسه آشنا شوید. بسیاری از مدارس دارای کتاب راهنما برای دانش آموزان و معلمان هستند، و یا دارای برگه هایی حاوی قوانین و مقررات مدرسه و بخش نامه های داخلی می باشند. به هر حال در صورت وجود هرگونه قوانین و مقرراتی در هر خصوص، آن ها را مطالعه کنید.

 

با رفتار خود در محیط، جو سالمی ایجاد کنید.

مهم ترین عامل ایجاد کننده ی یک جو خوب و سالم، طرز فکر و رفتار شما به عنوان یک معلم است. اگر به تدریس علاقه مند باشید، دانش آموزان تان به آن پی خواهند برد. در همان حالی که به سمت کلاس می آیید آن ها می توانند با نگاه کردن به چشمانتان و لحن صدایتان به این موضوع پی ببرند. دانش آموزان تان به کلاس علاقه مند خواهند شد اگر شما علاقه مند و با انگیزه باشید.

اگرچه تدریس یکی از شغل های محبوب و با ارزش در جامعه است، اما به همان میزان حفظ نقش صحیح آن و انجام مسئولیت های آن اندکی دشوار است. مانند روزی که مشکلات زندگی بر شانه هایتان سنگینی می کند و یا روزی که پس از یک بی خوابی شبانه به مدرسه می روید و احساس خوبی ندارید، در چنین روزهایی دانش آموزان تان متوجه خواهند شد و آن ها نیز همان احساس را پیدا خواهند کرد. در حقیقت لذت کار کردن با دانش آموزان برای معلمانی که به کار خود عشق می ورزند، فرصتی را فراهم می کند تا تفاوت مثبتی را در زندگی و تحصیل دانش آموزان شان ایجاد نمایند. بنابراین رکن اساسی برای ایجاد جوی سالم و خوب در کلاس،حفظ نقش معلمی در رفتار و انجام درست مسئولیت های آن می باشد.

 

به دانش آموزانتان "خوش آمد" بگویید.

کلاس شما باید مکان جالب و با انگیزه ای باشد. هنگامی که دانش آموزان در آغاز ترم وارد کلاس می شوند در صورت امکان باید جلوی درب کلاس بایستید، به چشمان هر دانش آموزی نگاه کنید و او را با نامش صدا بزنید.دو دلیل مهم برای این کار وجود دارد:

 

اول این که ممکن است بعضی از دانش آموزان ساعات اولیه روز را بدون این که با فرد دیگری ارتباط شخصی و سازنده ای داشته، سپری کرده باشند. خوش آمد گویی شما در جلوی درب کلاس ممکن است تنها ارتباط شخصی آن دانش آموز در تمام روز باشد. مورد دیگر این که برخی از دانش آموزان پرخاشگر هستند و به نظر می رسد در دعوا و درگیری موفق می باشند. از نظر افرادی که با آن ها صحبت می کنند آنان افرادی نفرت انگیز و تلخ مزاج هستند و هیچ کس دوست ندارد در کنار آن ها باشد. اگر شما به روش خوش آمد گویی به هریک از دانش آموزان ادامه دهید، حتی آن هایی که دوست داشتنی نیستند ممکن است شما تنها برخورد مثبت آن دانش آموز در طی روز باشید.

کلاس درس

 

نگاه کردن به دانش آموزان خجالتی و پرخاشگر به منظور تغییر رفتار آن ها می تواند حیرت آور باشد، زیرا دانش آموزان خجالتی به تدریج شروع می کنند به بلند کردن سر و نگاه کردن به چشمان شما و به مرور حتی اگر به آن ها خوش آمد نگویید، خود شروع به سلام کردن می کنند. دانش آموزان پرخاشگر نیز از تلاش خود برای دادن پاسخ منفی خودداری می کنند و آن ها نیز خوش آمد گویی متقابل را آغاز می کنند.

 

دومین دلیل مهم برای خوش آمد گویی به دانش آموزان این است که سلام کردن برای دانش آموزان مشکل ساز پیامی را با این مفهوم که شما فرصت دوباره ای به آن ها داده اید، القا می کند. همچنین خوش آمد گویی به شما اجازه می دهد تا از لحاظ عاطفی آن ها را درمان کنید آن گونه که از شما به عنوان معلم انتظار می رود و ضمنا اگر در حین کار کردن با این دانش آموزان کمک هایی را که آن ها احتیاج دارند به آنان ارئه دهید، احساس راحتی بیشتری خواهید کرد و بدانید که بالاخره با خوش آمد گویی روزی این یخ شکسته خواهد شد.

 

فضایی جالب ایجاد کنید.

کلاس شما باید از لحاظ ظاهری جذاب باشد. حتی دانش آموزان دبیرستانی هم از این که کلاس شان تزیین شود، لذت می برند. شما به عنوان معلم تازه کار همچون معلم های باسابقه وسایل زیادی برای این کار در اختیار ندارید. با وجود این با کمی خلاقیت می توانید کلاستان را به کلاس ویژه ای تبدیل کنید. استفاده از اطلاعات و خبرهای مربوط به دانش آموزان و فعالیت های آن ها، برای این که به کلاس از لحاظ ظاهری جلوه دهید، کاری مفید است. دانش آموزان دوست دارند اسامی خود را به صورت چاپ شده روی تابلو ببیند. روی قسمت هایی از تابلو پوسترهای رنگی و یا طرح های جالب توجه قرار دهید. در طول سال تحصیلی خبرهایی را که در مورد دانش آموزان تان است، البته به استثنای گزارشات محرمانه کپی کنید و روی تابلوی اعلانات نصب کنید. وقتی که تابلو پر شد، تابلوی دیگری را آغاز کنید. در پایان سال تحصیلی مجموعه ای جالب حاوی اطلاعاتی درباره دانش آموزان تان خواهید داشت که هم شما و هم آن ها از دیدن آن لذت خواهید برد.

 

با برگزاری نمایشگاه کارهای دانش آموزان را ارائه دهید.

همیشه ارائه کارهای دانش آموزان برای آن ها، خوشحال کننده می باشد. اگر می خواهید کارهایی که نمره های آن ها مشخص شده و یا به نحوی درجه بندی شده را در معرض نمایش بگذارید حتما درجه و نمره آن را بپوشانید و از دانش آموزان درباره استفاده از کار آن ها اجازه بگیرید. حتی اگر درجه آن را بپوشانید دانش آموزان خودشان می توانند کارهای شایسته را تشخیص دهند و به اهداف شما پی ببرند.

 

یک بار به کارهایی که برای شرکت در نمایشگاه انتخاب نموده اید دقت کنید. نباید کارهایی را که در سطح دانش آموزان مدارس نمی باشند و یا کارهایی را که هیچ گونه رابطه موضوعی با نمایشگاه و اهداف شما ندارند، در معرض نمایش بگذارید. سعی کنید دانش آموزان پیش از موعود ارائه فعالیت های خود از موضوع مطلع شوند تا وقت کافی برای ارائه کارهای مناسب تری داشته باشند.

 

 


 

 

مرکز یادگیری سایت تبیان - تهیه: نسیم گوهری

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و چهارم مهر 1393ساعت 9:2  توسط احمد کریمیان | 
وزارت آموزش و پرورش امارات در اقدامی عجیب به منظور جلوگیری از غیبت دانش آموزان و دانشجویان در مدارس و دانشگاه‌ها اقدام به کسر حقوق والدین آنها می‌کند.
به گزارش جهان به نقل از ایسنا، غیبت بیش از حد دانش آموزان و دانشجویان در مدارس و دانشگا‌های امارات باعث شد که مجلس و دولت امارات نسبت به اجرای قوانین جدیدی اقدام کند.

وزارت آموزش و پرورش امارات اعلام کرد که به منظور کاهش و جلوگیری از غیبت متوالی دانش آموزان و دانشجویان در مدارس و دانشگاه‌ها اقدام به کسر حقوق والدین آنها خواهد کرد.

این اقدام آموزش و پرورش امارات با همکاری وزارت کشور صورت می‌گیرد.
 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم مهر 1393ساعت 10:26  توسط احمد کریمیان | 

از ضعیف شدن چشم‌های فرزندتان جلوگیری کنید

 

جدی بگیرید

از ضعیف شدن چشم‌های فرزندتان جلوگیری کنید

قابل توجه والدین، اگر فرزندتان به نظر شما بد نگاه می‌کند، چشم‌ها را جمع می‌کند، از نور فراری است، دائم چشم‌هایش را لوچ می‌کند، یک جسم را خیلی از نزدیک نگاه می‌کند، چشم‌ها را مرتب به هم می‌زند، چشم‌ها را می‌مالد یا چشم‌هایش قرمز است باید توجه شما را برانگیزد و در چنین حالت‌هایی او را فوراً پیش چشم پزشک ببرید. در صورتی که نزدیک بینی در خانواده وجود دارد باید حتماً با پزشک مشورت کنید، چون ضعف چشم زمینه ارثی نیز دارد.

 

در صورتی که کودک از نظر انحراف و افتادگی پلک و به طور کلی از نظر ظاهر چشم مشکلی نداشته باشد و در انجام کارهای روزمره دچار مشکل بینایی نباشد، بهترین سن معاینه جهت اطمینان از سلامت بینایی سن 4 تا 7 سالگی می‌باشد. به خاطر اینکه شیوع تنبلی چشم در این سنین زیاد است و در صورت عدم درمان به موقع در این سنین بینایی کودک دچار صدمات جبران ناپذیری می‌شود.

 

ساده اما موثر

 

هر چه سن بالاتر می‌رود کودکان راحت‌تر به مشکلات خود پی می‌برند و درباره آن‌ها صحبت می‌کنند؛ مثلاً یک کودک ده ساله به راحتی می‌گوید که تار می‌بیند یا چشم‌هایش می‌سوزد. با این حال چون هدف جلوگیری از ضعیف شدن و مشکلات چشم‌هاست، معاینه همه کودکان حداقل سالی یک‌بار توصیه می‌شود.

بچه‌ها در سنین ده تا پانزده سال، خصوصاً در فصل تابستان، زمان زیادی را بیرون از منزل به بازی می‌گذرانند؛ از آنجا که نور آفتاب در بیماری‌های چشمی مانند قرمزی و سوزش چشم موثر است پیشنهاد می‌شود که بین ساعات ده تا چهار بعد از ظهر بیرون از منزل نباشند یا در سایه بازی کنند. همچنین در بقیه ساعات روز (حتی روزهای ابری) حتماً از عینک آفتابی استاندارد و کلاه آفتابی استفاده شود.

از ضعیف شدن چشم‌های فرزندتان جلوگیری کنید

 

برای خرید عینک آفتابی به مکان‌های فروش معتبر مراجعه کنید و قبل از آن با یک کارشناس بینایی‌سنجی در این باره مشورت نمایید. هیچ وقت از دست فروش‌ها و مغازه‌های نامعتبر عینک آفتابی نخرید. اگر به مسافرت یا مکانی می‌روید که گرد و خاک وجود دارد بهتر است به فرزندتان توصیه کنید که چشم‌هایش را هر چند ساعت یک‌بار بشوید. این مورد را نیز تذکر دهید که هنگام مطالعه، نور مناسب و فاصله کتاب 30-40 سانتی متر می‌باشد.

 

تماشای تلویزیون و کار با رایانه باعث ضعیفی چشم نمی‌شود؛ فقط گاهی ممکن است در اثر تماشای زیاد تلویزیون به خصوص از فاصله نزدیک و یا کار زیاد با رایانه چشم‌ها دچار خستگی و سوزش شوند. بعد از کار با رایانه و تماشای تلویزیون از کودک بخواهید 10-15 دقیقه به 3 متر دورتر نگاه کند. (همه می‌توانند این کار را انجام دهند) با این عمل چشم قدرت خود را بازیابی خواهد کرد.

 

دو تصور غلط در مورد معاینه چشم وجود دارد. یكی اینكه اگر خوب می‌بینید نیازی به معاینه چشم ندارید و دیگری «تست بینایی» همان معاینه چشمی است. باید توجه داشت كه اپتومتری یا بینایی سنجی علم مراقبت‌های بینایی می‌باشد و علاوه بر تست بینایی، چشم را از نظر بیماری‌های دیگری كه ممكن است علائم زودرس نداشته باشند ولی نیاز به درمان زودرس دارند معاینه می‌کند. در نتیجه معاینه كامل چشمی بسیار بیشتر از یك تست بینایی است.

 

از طبیعت کمک بگیرید

از ضعیف شدن چشم‌های فرزندتان جلوگیری کنید

می‌توان با مصرف مواد غذایی سرشار از ویتامین‌ها و مواد مغذی به سلامت چشم‌ها کمک کرد و جلوی ضعیف شدن آن‌ها و دیگر بیماری‌های چشم را گرفت. یکی از این مواد غذایی هویج است و تمام موادی که سرشار از ویتامین آ هستند. در مورد هویج توصیه می‌شود که با شیر میل شود چون چربی موجود در آن به جذب بیشتر این ویتامین کمک می‌کند. حتماً منابع ویتامین سی را می‌شناسید (مرکبات، کیوی و گوجه فرنگی...) این ویتامین، جلوی آسیب‌های رادیکال‌های آزاد را می‌گیرد و از سلول‌ها محافظت می‌کند. البته عدس که در قرآن کریم نیز به آن اشاره شده، برای قدرت بینایی و جلوگیری از ضعف چشم بسیار مفید است.

 

از ضعیف شدن چشم‌های فرزندتان جلوگیری کنید

نتیجه گیری

 

بچه‌ها به خاطر کنجکاوی‌های بسیار، در معرض آسیب‌های چشمی زیادی قرار دارند که ممکن است در اثر این بازیگوشی‌ها (بازی با ترقه، آتش بازی، نگاه کردن به جوشکاری و...) سلامت چشمانشان را از دست بدهند. هوشیاری به موقع و نصایح والدین می‌تواند جلوی بسیاری از این آسیب‌ها را بگیرد.

 

 


 

مرکز یادگیری سایت تبیان - تهیه: فاطمه رضایی گلستان

تنظیم: علی سرمدی

 

 
+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم مهر 1393ساعت 9:36  توسط احمد کریمیان | 
روانشناسان می‌گویند: روش‌های سخت‌گیرانه‌ والدین منجر به کاهش اعتماد به نفس در فرزندانشان می‌شود.
 
به گزارش ایسنا، این سخت‌گیری‌ها موجب عملکرد نامطلوب کودکان در مدرسه شده و آنها را در برابر افسردگی و مشکلات رفتاری آسیب‌پذیر می‌کند.

«کیشین ونگ»، استادیار دانشگاه کالیفرنیا در این رابطه اظهار داشت: سخت‌گیری والدین و کنترل‌ها و تنبیهات سخت‌گیرانه و رفتارهای حمایتی کم در مورد کودکان و نوجوانان به هیچ‌وجه کارایی ندارند. در واقع والدینی که عادت‌های سخت‌گیرانه دارند و کارهای مثبت فرزندشان را کمتر تایید می‌کنند، بهتر است روش‌های محبت‌آمیز را برای حمایت از فرزندانشان جایگزین کنند.

در این تحقیق اطلاعات جمع‌آوری شده از 589 دانش‌آموز مقطع راهنمایی و متوسطه در چین بررسی شد. از این دانش آموزان در خصوص احساسشان نسبت به رفتارهای پدر و مادر، میزان اعتماد به نفس،‌ عملکردشان در مدرسه،‌ افسردگی و مشکلات رفتاری پرسیده شد. تحقیقات گذشته در فرهنگ‌های غربی حاکی از آن بود که هنگامی که والدین کنترل‌های روانی شدیدی بر فرزندشان داشته‌اند این کودکان دچار مشکلات رفتاری و اعتماد به نفس پایینی می‌شوند و عملکردشان در مدرسه بدتر بوده است.

به گزارش یانز، در تحقیق حاضر نیز تاثیر منفی این رفتارهای تنبیهی بر دانش آموزان چینی تایید شد و نشان داد که این قبیل دانش آموزان اغلب ناسازگاری‌های بیشتری از خود بروز می‌دهند. 
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و دوم مهر 1393ساعت 8:29  توسط احمد کریمیان | 
بخش مهمی از وظایف والدین نسبت به فرزندانشان رسیدگی به امور تحصیلی آن‌هاست. بعضی والدین به تنهایی قادرند در انجام تکالیف درسی به فرزندانشان کمک کنند؛ برخی دیگر تا مقطعی از دوران تحصیلی می‌توانند کنار او باشند و عده‌ای هم به علت مشغله فراوان اصلاً وقت ندارند به این امور رسیدگی کنند.

 

 هنگامی که بچه‌ها به مقاطع بالاتر درسی می رسند و درس‌ها سخت‌تر و پرحجم تر می‌شود و چون هر یک از اعضا خانواده به نوعی درگیر مشکلات و مسائل روزمره خود هستند، در چنین شرایطی اختصاص بخشی از بودجه خانواده جهت آموزشی مازاد بر آنچه که هست و به صورت جداگانه، می‌تواند محرکی مناسب برای جبران ضعف‌های درسی دانش آموز باشد. این کار همچنین موجب افزایش شور و شوق یادگیری و احساس رضایتمندی در فرزند شما خواهد شد. به نظرتان چه عواملی تعیین کننده این نیاز در فرزند شماست؟

 

نشانه نیازدانش‌آموزان به معلم خصوصی

نارضایتی والدین یا فرزند خانواده از کارنامه تحصیلی

 

چنانچه توانایی فرزند خود را در زمینه درسی بیش از آنچه که کارنامه تحصیلی‌اش نشان می‌دهد می‌دانید، اگر متوجه افت تدریجی یا ناگهانی درس‌هایش شده‌اید، ابتدا به دیدن معلم فرزندتان بروید و با او صحبت کنید. معلم قطعاً می‌تواند نقاط ضعف درسی او را به شما بگوید و دقیقاً مشخص کند در چه درسی مشکل دارد و علت آن را برایتان توضیح دهد. مثلاً اگر فرزند شما در ریاضی نمره خوب گرفته ولی با فارسی و روخوانی مشکل دارد می‌تواند علت این باشد که بیشتر وقت خود را صرف تمرکز روی درس ریاضی کرده و در نتیجه نپرداختن به موضوع روخوانی، در این درس دچار ضعف شده باشد. همچنین شما از طریق معلم مطلع می‌شوید که آیا فرزندتان هنگام تدریس، توجه کافی به درس داشته، حواسش پرت بوده، یا به هر دلیل دیگری به اندازه کافی درس را فرا نگرفته. با روشن شدن علت واقعی افت تحصیلی به راحتی می‌توانید با کمک معلمی خانگی وضع درسی او را سر و سامان دهید.

 

دانش آموز وقت کشی می‌کند

گاهی متوجه می‌شوید فرزندتان به انجام تکالیف مدرسه‌اش اهمیت نمی‌دهد و آن را مرتب به تأخیر می‌اندازد. در این صورت شاید او قادر نیست به تنهایی خود را با افزایش درس‌ها و میزان تکالیفش تطبیق دهد. اگر این پشت گوش اندازی ها گهگاه باشد تا حدی قابل قبول است ولی تنبلی دائمی می‌تواند نشانه‌ای از یک مشکل بزرگ‌تر باشد. به خصوص اگر او به تذکرات مکرر والدین و مربیان خود بی اعتنا باشد. در امر تحصیل دانش آموزان هوشیاری، درایت و تیزبینی پدر و مادرها برای شناسایی هرگونه ناهنجاری تحصیلی بسیار موثر خواهد بود. اگر آن‌ها متوجه افت درسی فرزند خود در یک درس به خصوص یا تمام دروس شدند یا گاهی شک کنند که شاید در یادگیری ناتوانایی هایی دارد، با کمک گرفتن به موقع از یک معلم شایسته می‌توانند این خلأ آموزشی را برای فرزندشان پرکنند. معلم خصوصی توانا می‌تواند کمک و حامی خوبی برای ارتقای عادات پسندیده تحصیلی، خودانگیختگی، شوق انجام تکالیف محوله و آمادگی برای امتحانات دانش آموز ضعیف باشد.

 

دائماً گیج و سر در گم است

نشانه نیازدانش‌آموزان به معلم خصوصی

گاهی متوجه می‌شوید بعضی از بچه‌ها با وجود تلاش نتیجه مطلوب دریافت نمی‌کنند، علت این است که آن‌ها به راحتی مطالب درسی را متوجه نمی‌شوند. برای درک مفاهیم خیلی ساده، واضح و روشن گیج شده و سطح درسی‌شان مطابق با میزان هوششان نیست یا حتی شاید دیرآموزتر از دیگران هستند. بنابراین از بقیه بچه‌ها عقب مانده، بی انگیزه شده، از تن دادن به این شرایط طفره می‌روند و هنگام اعتراض والدین و معلم حالت دفاعی به خود می‌گیرند. در چنین وضعی حضور معلم خصوصی می‌تواند تا حد زیادی مثمر ثمر باشد.

 

فاقد اعتماد به نفس است

طبیعی است وقتی دانش آموزی در حال یادگیری مطلب جدیدی است دچار شک و تردید شود و در عین حال بسیار خوب است که دانش آموز خود اعتراف می‌کند در مدرسه زمان تدریس مطالب جدید، نمی‌تواند خیلی خوب درس را یاد بگیرد. وقتی او از این وضع ناراضی است و می‌گوید تمرکز کافی ندارد و از دیگران عقب می‌ماند این اعتراض نشان دهنده تمایل وی به یادگیری و رقابت با سایر همکلاسی هایش است و می‌خواهد به طور مستقیم یا غیرمستقیم از شما در خواست کمک کند. اگر فرزندتان چنین حسی داشته باشد و به او کمک نشود اعتماد به نفس خود را از دست خواهد داد. اگر خود به هر دلیلی نمی‌توانید وی را حمایت کنید از معلمی خصوصی بخواهید ساعاتی را در امر آموزش درس‌ها به او کمک کند. بزودی متوجه خواهید شد که تشویش و نگرانی او از بین رفته و اعتماد به نفس تازه‌ای در فرزندتان شکل می‌گیرد. این کار همان چیزی است که دانش آموز برای پشت سر گذاشتن ضعف‌های تحصیلی و مشارکت در بحث‌های کلاسی به شدت نیازمند آن است.

 

فقدان نظارت کافی والدین

 

نشانه نیازدانش‌آموزان به معلم خصوصی

گاهی شرایطی وجود دارد یا پیش می‌آید که والدین نمی‌توانند خود مستقیماً بر روند تحصیلی فرزندشان نظارت کافی داشته باشند. اشتغال هر دو والدین، مشکلات موجود میان اعضای خانواده، افزایش سن دانش آموز و سخت‌تر شدن مطالب درسی، تغییر شیوه‌های آموزشی و... از عواملی است که باعث می‌شود رابطه میان فرزند و والدین کم رنگ‌تر شده و بعضاً موجب بروز افت تحصیلی در دانش آموز شود.

در چنین شرایطی می‌توان این مسئولیت را به فردی مطمئن در خارج از منزل واگذار کرد. کمک گرفتن از فردی دیگر برای نظارت بر روند تحصیلی فرزندتان می‌تواند چاره ساز باشد. در واقع با این کار به نوعی می‌توانید کنترل بر یادگیری او داشته و نیز رابطه‌ای غیرمستقیم با دانش آموزتان برقرار کنید. پس یاری گرفتن از معلم خانگی در شرایطی که پدر و مادر کنار فرزندشان نیستند یک ایده عالی است.

 

برخی از ناتوانی‌های جسمی

 

بعضی از ناهماهنگی‌ها از قبیل ADHD یا بیش فعالی، واژه کوری (ناتوانی فرد در خواندن بعضی کلمات)، کم بینایی، کم شنوایی و دیرآموزی می‌تواند باعث شود دانش آموز دارای این مشکلات نسبت به سایر همسالان و همکلاسی های خود یادگیری و پیشرفت سخت‌تر و کندتری داشته باشند. خوشبختانه برای چنین بچه‌هایی نیز معلمان کار آزموده، با تجربه و متخصصی وجود دارند که توانایی کمک کردن به این نوع دانش آموزان خاص را داشته و می‌توانند به آنان آموزش دهند و یادگیری را در وجود آن‌ها نهادینه و پایدار کنند.

 

یک معلم با تجربه در این زمینه می‌تواند اطلاعات درسی را با روش آسان‌تر و قابل فهم تر به این قبیل دانش آموزان منتقل کند.

 


 

مرکز یادگیری سایت تبیان - تهیه: مرتضی عرفانیان

تنظیم: علی سرمدی

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و یکم مهر 1393ساعت 10:40  توسط احمد کریمیان | 
خسته و گرسنه از محل کار به خانه بر می‌گردد، بی رمق است و حوصله هیچ کاری را ندارد اما فرزندش از او می‌خواهد که با هم بازی کنند! به گوشه مبل تکیه می‌دهد و فکر می‌کند که باید وقتی هم برای فرزندش داشته باشد؛ پس با چشمان خواب آلود و بی حوصله فقط او را همراهی می‌کند!

 

وقت گذاشتن یعنی چه؟

برای کودکتان هم وقت بگذارید

حتماً شما تا به حال از زبان کارشناسان بسیاری وقت گذاشتن برای کودک را شنیده‌اید، اما بسیاری پدر و مادرها معنی درست این جملات را نمی‌دانند و گمان می‌کنند همین که در کنار کودک باشند کافیست. در واقع وقت گذاشتن برای کودک به معنی چگونه وقت گذراندن با اوست، نه به این معنی که فقط در کنارش باشید. بسیاری از والدین عقیده دارند فعالیت‌هایی مانند: بازی كردن با یك اسباب بازی آموزشی یا نکته جدیدی به او یاد دادن باعث رشد فرزندشان می‌شود. پس هر وقت احساس گناه كنند كه زمان كافی به فرزندشان اختصاص نداده‌اند یكی از این كارها را انتخاب می‌نمایند و این كه فرزندشان به آن علاقه داشته باشد یا نه مهم نیست. حتی سعی می‌کنند بازی را زودتر تمام و سراغ کارهای مهم تر بروند. برای بچه‌ها و همین طور والدین لازم است كه برخی اوقات فقط با هم خوش بگذرانند. شما پدر و مادرهای بچه‌هایتان هستید نه معلم سرخانه آن‌ها. گذران وقت ربطی به آنچه با فرزندتان انجام می‌دهید ندارد. گذران وقت از روی حالت ذهنی شما تعریف می‌شود نه از روی مجموعه فعالیت‌هایی كه انجام می‌دهید. گذران وقت هنگامی است كه شما واقعاً با فرزندتان سرگرم می‌شوید.

 

تمرکز کنید

زمانی که با کودکتان می‌گذرانید به یاد داشته باشید که باید تمام ذهنتان را به با او بودن متمرکز کنید و جز خوش گذراندن به چیز دیگری فکر نکنید. وقتی كار دیگری انجام می‌دهید، مثل شام پختن، كارهای بانكی، كارهایی كه از اداره به خانه آورده‌اید، تعمیر شیر آب یا كارهای خواهر یا برادر کوچک‌تر، نمی‌توانید توجه كاملی را به كودك معطوف كنید.

اما خیلی طبیعی و کاملاً درست است كه وقتی با فرزندتان در چنین شرایطی قرار می‌گیرید توجهتان را بین فرزند و كاری كه انجام می‌دهید تقسیم كنید. ولی اگر رابطه با فرزندان همیشه در همین حالت باشد پدر یا مادر خوبی نیستید. حتماً باید زمان‌هایی را با فرزندتان بگذرانید كه واقعاً بر همان كاری كه دو نفری در حال انجامش هستید تمركز داشته باشید نه این كه همراه با كار دیگری مثل روزنامه خواندن یا تماشای تلویزیون او را همراهی كنید.

 

دست به کار شوید

برای یک شب خاص برنامه ریزی کنید، دقت نمایید برنامه ریزیتان را طوری تنظیم کنید که فرزندتان کانون توجه شما باشد. البته این زمان باید وقتی باشد که شما فرصت و حوصله رابطه برقرار کردن را داشته باشید. یادتان نرود فرزندتان باید در کانون توجه شما باشد؛ پس اگر او تمایلی به بیرون رفتن ندارد یا احساس خستگی می‌کند اصرار نکنید و برنامه را برای وقت دیگری بگذارید.

خوب است وقتی كه برای كار یا خرید بیرون می‌روید فرزندتان را همراه ببرید؛ اما در این مواقع نمی‌توانید تمام توجهتان را به او بدهید. وقتی در فروشگاهی دنبال خرید هستید سخت است كه وقتتان را با فرزندتان بگذرانید. درست است كه می‌توانید این كارها را آهسته‌تر انجام دهید و آن را با گشت و گذار همراه كنید اما این مورد توجه بودن فرزندتان نیست.

برای کودکتان هم وقت بگذارید

 

بچه‌ها کاملاً متوجه رفتارهای بزرگ‌ترها می‌شوند. هنگامی که برای فرزندتان كتاب می‌خوانید باید كمی شور، شوق و احساس به کلام و رفتارتان اضافه كنید، حتی اگر آن داستان را صد بار برایش خوانده‌اید.

هنگامی كه فرزندتان راجع به موضوعی با شما حرف می‌زند کاملاً دقت نمایید و وانمود به علاقه مندی نكنید. وقتی آخر شب او را می‌بینید سوالات واقعی بپرسید نه سوالات سطحی. با سوالات سطحی فقط جواب‌های سطحی می‌شنوید.

 

بهتر است علایق و احساسات کودکتان را به خوبی بشناسید و با او درباره علاقه‌اش صحبت نمایید؛ سوال کنید چه چیزهایی را دوست دارد. این گونه کم کم رابطه دوستانه بین شما مستحکم‌تر می‌شود. صحبت کردن با فرزندتان وی را به سمت شما می‌کشاند و در آینده می‌توانید رابطه (فرزند- والدین) خوبی داشته باشید.

 

مطمئنم اگر مجموع زمانی را كه واقعاً هر روز با فرزندتان می‌گذرانید حساب كنید نه زمانی كه هر دوی شما اتفاقاً در یك زمان در یك محل حضور دارید بلكه زمانی كه با هم حرف می‌زنید یا با هم كاری انجام می‌دهید متعجب می‌شوید چه قدر كم با هم وقت می‌گذرانید. باید دانست چقدر وقت گذراندن با فرزند كافی است؟ هیچ دقیقه یا ساعت جادویی نمی‌تواند آن را مشخص كند. به یاد داشته باشید هر چه بیشتر با فرزندتان وقت بگذرانید بیشتر به نفع او است.

بگذارید باز هم تکرار کنم که گذراندن وقت با کودک یعنی زمانی را که با فرزندتان می‌گذرانید کاملاً متعلق به وی است.

 

نتیجه گیری

در نهایت، بهتر است یك ساعت را صادقانه با فرزندتان بگذرانید تا اینكه دو ساعت با او باشید در حالی كه ذهنتان جای دیگری است. دو راه برای افزایش مقدار زمانی كه واقعاً با فرزندتان می‌گذرانید وجود دارد: اگر برایتان مقدور می باشد وقت بیشتری با او بگذرانید و اگر برایتان امكان ندارد به خاطر شغل یا سایر الزام‌ها سعی كنید حضورتان را زمانی كه با هم هستید افزایش دهید.

 


 

مرکز یادگیری سایت تبیان - تهیه: مرتضی عرفانیان

تنظیم: علی سرمدی

+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم مهر 1393ساعت 8:52  توسط احمد کریمیان | 
هر کاری اصول و قواعد خاص خود را دارد که با رعایت آن‌ها می‌توان به بهترین نحو از عهده انجام آن کار برآمد. تمرکز، درس خواندن، خلاقیت و... حتی امتحان نیز اصول و قواعدی دارد. در این جا نکاتی بیان می‌شود که با رعایت آن‌ها نتیجه خوبی در امتحانات خواهید گرفت.

 

  • به موقع و مجهز در جلسه امتحان حاضر شوید. عاقلانه‌ترین کار اینست که قبل از شروع پاسخگویی سوال‌ها، همه اوراق امتحانی را بررسی نمایید. به خود تلقین کنید که به خوبی از عهده امتحان برخواهید آمد و موفق خواهید شد.
  • در جلسه، تمام ابزارهایی که در امتحان مورد نیاز است را همراه داشته باشید. خودکار، مداد، پاک کن و... به تعداد کافی داشته باشید تا دچار مشکل نشوید.

 

اصولی که باید در طول امتحان رعایت شوند

 

  • مشخصات خواسته شده (نام، نام خانوادگی، کلاس و ...) را روی برگه امتحانی بنویسید. متأسفانه در بسیاری موارد دانش آموزان به خاطر عجله برای پاسخ گویی سوالات، این مسئله را فراموش می‌کنند و دچار دردسر می‌شوند.
  • وقت خود را تقسیم بندی کنید و مراقب زمان باشید. پس از دریافت برگه امتحانی، زمان لازم برای پاسخ دادن به هر سوال را در نظر بگیرید و فرصتی برای مرور آن‌ها باقی بگذارید.
  • سوال را چند مرتبه با دقت بخوانید و مطمئن شوید که از شما چه پرسیده؛ کاملاً توجه نمایید که از شما چه خواسته شده است. چون طراح سوال، در برخی سوالات نکاتی که در جواب‌های تستی کتاب وجود ندارد مثل مواردی شامل نیست و نمی‌باشد را می‌خواهد.
  • برخی از سوال‌ها دارای نمره‌های بیشتری است و برخی از آن‌ها نیز آسان‌تر می‌باشد. بعضی دانش آموزان فکر می‌کنند که ابتدا باید به سوال‌هایی که بیشترین نمره را دارد پاسخ دهند. ما معتقدیم که بهترین راه، شروع پاسخ سریع دادن به سوال‌های آسان است. این کار سه مزیت دارد:
  1. شما توانسته‌اید با کم‌ترین تلاش، نمره قابل توجهی بیاورید.
  2. برای پاسخگویی به سوال‌های مشکلی که باقی مانده، اعتماد به نفس بیشتری پیدا می‌کنید و آرامتر می‌شوید. این آرامش به نوبه خود موجب روشن‌تر فکر کردن درباره سوال‌های بعدی می‌شود.
  3. فرصت بیشتری برای پاسخ گویی به سوال‌های مشکل دارید؛ ولی اگر از سوال‌های مشکل شروع کنید نگران و ناراحت می‌شوید، تمرکزتان را از دست می‌دهید و شانس جواب دادن به سوال‌هایی که به خوبی می‌دانید را نیز از دست می‌دهید. یکی از دلایل خواندن همه پرسش‌ها قبل از شروع به پاسخ دادن اینست که اغلب وقتی شما مشغول پاسخ دادن به سوالات آسان هستید، به جواب سوال‌های مشکل هم فکر خواهید کرد.

اصولی که باید در طول امتحان رعایت شوند

 

  • در سوال‌های تشریحی، قبل از جواب دادن، فهرست کوتاهی از مطالبی که مرتبت با سوال به نظرتان می‌رسد را بنویسید. سعی کنید تمام نکته‌های کلی مرتبط با سوال را شرح دهید و جزئیات مربوط را بنویسید. همواره اصل موضوع را دنبال نمایید.
  • در حالی که سوال را جواب می‌دهید، نکته‌هایی که درباره سوال‌های دیگر به ذهنتان خطور می‌کند را یادداشت کنید تا از یادتان نرود. این یادداشت‌ها ضمن آن که به شما در نوشتن پاسخ‌های کامل کمک می‌کند، از هیجان شما می‌کاهد و به شما آرامش می‌دهد.
  • در سوال‌های تشریحی، برای اضافه کردن مطالب تازه جای کافی در نظر بگیرید، برای این کار بهتر است یک طرف کاغذ را بنویسید تا پشت آن برای توضیح‌های اضافی خالی باشد. با علامت گذاری درست می‌توانید مطالب توضیحی را نشان دهید.
  • با خط خوانا بنویسید، در امتحان ریاضی شکل‌ها را به دقت رسم کنید. راه حل‌ها، شماره‌ها و اعشار را درست بنویسید، طوری که مختلط نباشند.
  • بیش از اندازه روی یک سوال توقف نکنید، اگر بعضی پاسخ‌ها به ذهنتان نمی‌آید، خونسردی خود را حفظ کنید و در فرصتی دیگر برای یادآوری آن بکوشید.
  • در جلسه امتحان به دیگران توجه نکنید که چه کسی دیر می‌آید یا چه کسی زود برمی خیزد. از زود پاسخ دادن مغرور نشوید و زود هم بلند نشوید؛ بلکه یک بار با دقت سوال‌ها و پاسخ‌ها را مرور کنید تا اگر احیاناً نکته‌ای جا انداخته یا اشتباه نوشته‌اید، اصلاح کنید.
    اصولی که باید در طول امتحان رعایت شوند

     

  • در صورتی که وقت امتحان به نظرتان طولانی آمد و خسته شدید؛ چشمانتان را به مدت یک یا دو دقیقه ببندید. این استراحت کوتاه کارآیی ذهنتان را افزایش می‌دهد.
  • پیش از تحویل ورقه، یک بار تمامی آن را بخوانید. اشتباه‌های املایی، نقطه گذاری‌ها و احیاناً از قلم افتادگی‌ها را اصلاح کنید. بدین گونه می‌توانید در پاسخ‌ها دقیق شوید و احیانا در پاسخ‌های غلط تجدید نظر کنید.

 

 


 

مرکز یادگیری سایت تبیان - تهیه: مریم عرفانیان

تنظیم: علی سرمدی

+ نوشته شده در  شنبه نوزدهم مهر 1393ساعت 7:33  توسط احمد کریمیان | 
ساعت‌ها بود که کتاب و دفترهایش روی زمین پهن بود. این عادت هر روزه‌اش بود که بعد از آمدن از مدرسه به اتاقش می‌رفت؛ کتاب و دفترهایش را به منظور خواندن و انجام تکالیف از کیفش در می‌آورد و درست تا فردای همان روز تا دقایقی قبل از مدرسه آن‌ها را جمع نمی‌کرد! درست چند دقیقه قبل از رفتن به مدرسه آن‌ها را بی آنکه خطی از آن نوشته شده باشد جمع می‌کرد و...
 

اما با دانش آموزانی که کمتر از توانشان موفقیت کسب می‌کنند، چه باید کرد تا به حد مناسب برسند؟

 

همیشه علتی برای اینکه وضعیت تحصیل کودک آن طور که باید و شاید خوب نیست، وجود دارد. باید علت‌ها را بررسی کرد و بعد با توجه به مشکل دانش آموز به او کمک کرد و راهکار ارائه داد. اولین و شاید مهم‌ترین مسئله این است که شاید برخی کودکان مشکل یادگیری داشته باشند و این مشکل جلوی موفقیت آن‌ها را در مدرسه می‌گیرد و ممکن است به مشاوره‌های تخصصی نیاز داشته باشند.

 

بازم درس و مشقم دیر شد...

 

گروهی دیگر ممکن است دچار مسایل عاطفی و احساسی باشند از جمله جدایی والدین؛ مرگ یکی از آن‌ها، به دنیا آمدن فرزند دیگر و ...که در این موارد باید از متخصص کمک گرفت.

 

به طور کلی برخی کودکان دیرتر ارزش‌های خود را نشان می‌دهند و به اصطلاح، دیر تر شکوفا می‌شوند یا به عبارتی، کمی دیرتر به بلوغ فکری می‌رسند. این مسئله گاهی به ژنتیک بر می‌گردد و جنبه ارثی دارد که برخی افراد دیرتر به رشد و بلوغ فکری می‌رسند.

 

دانش آموزی که زیاد در تحصیل موفق نیست مرتب سرزنش و تحقیر می‌شود، باید فشار را بر روی آنان کم کرد. او خود به خوبی درک می‌کند که نتیجه کارش راضی کننده نیست؛ بنابراین انتظارات زیاد از حد را متوقف کنید و به طور مداوم از کودک نمره بالا نخواهید. والدینباید اهداف خود را با کودک واقع بینانه تعیین کنند، با این کار هم تنش‌های بین کودک و اولیا کم می‌شود و هم کودک اعتماد به نفس بیشتری خواهد یافت.

 

باید از روش‌های ایجاد انگیزه برای کودک استفاده کرد و وی را تشویق به تلاش کرد البته این تشویق نباید حالت شرطی برای کودک پیدا کند و او به این باور برسد که تنها در مقابل گرفتن هدیه و تشویق است که باید درس بخواند.

 

باید موفقیت در تحصیل و بازگشت خوبی‌ها از طریق آن را در وجودش نهادینه شود که تنها کار خوب او پاداشش همان نمره و احساس خوبی است که دریافت می‌کند.

بازم درس و مشقم دیر شد...

 

در کودکان احساس امنیت ایجاد کنید. واکنش‌های مثبت و همراه با تشویق، خیلی مفیدتر و موثر تر از شکایت‌ها و ابراز نارضایتی مداوم هستند.

 

همواره کودک را راهنمایی کنید تا در رسیدن به اهدافش ثابت قدم تر باشد. همیشه او را تشویق کنید و برانگیزید که به راه خود ادامه دهد. مطالعات نشان می‌دهد والدینی که در مواقع موفقیت به فرزندانشان توجه نشان داده‌اند و درباره آن موفقیت با آن‌ها صحبت کرده‌اند باعث موفقیت و پیروزی بیشتری در فرزندانشان شده‌اند.

 

بنابراین والدین باید حمایتگر فرزندشان باشند و او را با تشویق‌ها و ابراز نظرات مثبت خود علاقه‌مند کنند و به وی بفهمانند که چه انتظاراتی از او دارند. پدر و مادرها باید به کودک کمک کنند تا احساس خوبی نسبت به درست انجام دادن وظایفش داشته باشد و حس کند والدین به کاری که انجام می‌دهد، علاقه‌مند و به آن توجه دارند.

 


 

مرکز یادگیری سایت تبیان - تهیه: ملیحه قشقایی

تنظیم: علی سرمدی

+ نوشته شده در  جمعه هجدهم مهر 1393ساعت 10:22  توسط احمد کریمیان | 
مادر تقریباً کارش تمام شده بود و فرصت پیدا کرده بود تا کمی هم به پسرش برسد. صدایش را بلند کرد و به سینا که در حال بازی کردن با رایانه بود گفت : «سینا مامان تکالیفت رو انجام دادی؟» سینا جواب داد: «بله مامان خیلی وقته!» مادر دوباره گفت: «لطفاً تکالیفت رو بیار تا ببینم.» سینا حساس بودن بازی را بهانه کرد تا بلکه از پای رایانه بلند نشود ولی بی فایده بود و مادر اصرار داشت تا تکالیفش را چک کند. مادر با وسواس خاصی دفتر تلاش سینا را ورق می‌زد؛ صدایش را بالا برد و با ناراحتی رو به سینا گفت :« مگه این جا ننوشته دور فعل خط بکش چرا دور صفت خط کشیدی؟ یعنی فرق فعل وصفت رو نمی دونی؟ چرا غلط املایی داری مگه مشق رو از روی کتاب نمی‌نویسی؟ چرا ریاضیاتت رو اشتباه حل کردی؟ تو که جدول ضرب رو بلدی و...» خلاصه بعد از تمام این حرف‌ها مادر دستش را روی سرش گذاشت و ادامه داد: «سینا چرا این قدر بی دقتی؟ حواست کجاست؟ چرا دقت نمی‌کنی؟» اما، سینا حرف‌های مادر را طور دیگری در ذهنش تداعی می‌کرد: «ای نادان! دوباره غلط؟»

 

یادگیری دقت

بازم اشتباه! چرا دقت نمی‌کنی؟

 

 

یاد گرفتن دقت برای کودک کار مهم و دشواری است؛ هدف این نیست که کودکان خیلی با دقت بشوند و نقصی در کار آن‌ها نباشد. درمان بی دقتی هم بدین گونه نیست که به طور مداوم به آنان نق زده شود و بگوییم که اشتباه می‌کنند؛ بلکه باید به آن‌ها آموخت تا بکوشند و به دقت کردن اهمیت بیشتری بدهد. باید به کودکان کمک کرد تا مهارت دقت و تمرکز حواس را بیاموزند.

 

مشکل را مشخص کنید

 

باید به طور منظم کارهای کودک را مرور کرد و به او کمک نمود تا دریابد مسئله چیست و مشکل کجاست؟ اگر درس را خوب فهمیده و می‌داند پس به چه علت اشتباه می‌کند؟ گاه دانش آموز در تکالیفش و حتی برگه امتحانی دچار این بی دقتی می‌شود؛ مثلاً کودکی درس ریاضی را آموخته است ولی بی آنکه یک بار دیگر برگه جواب سوالات امتحانش را نگاه و چک کند برگه را تحویل می‌دهد. برخی نیز تصور می‌کنند همه سوالات شبیه به هم هستند و با یک بار خواندن سوال اقدام به جواب دادن می‌کنند، یا مثلاً تمایل دارند اولین نفر برگه امتحان را تحویل دهند. چنین مواردی برای تکالیف منزل نیز صادق است؛ برای همین این گونه دانش آموزان زیاد اشتباه می‌کنند.

 

باید حواسمان به بی دقتی کودک باشد

 

هیچ کس صد در صد دقیق نیست، اما اگر به گونه‌ای تلاش کنیم می‌توانیم به هدفمان برسیم. خواندن دستورالعمل‌ها اغلب مشکل بی دقتی را حل می‌کند؛ بنابراین از دانش آموز بخواهید دستورالعمل‌ها را بخواند و دور آن‌ها خط بکشد، چون این خط کشیدن مشخص کننده کاری است که می‌خواهد انجام دهد. از او بخواهید پس از انجام تکالیف هر صفحه را بازبینی نماید و حتی پایین برگه را خودش امضا کند، کودکان این کار را خیلی دوست دارند.

 

دقت را تقویت کنید

بازم اشتباه! چرا دقت نمی‌کنی؟

معلمان باید دقیق بودن را در کودک تقویت کنند و به آنان بفهمانند که دقت در زندگی از اهمیت زیادی برخوردار است. باید کودک را تشویق نمایند که اگر تکلیفی را به والدین دانش آموز نشان می‌دهند برای اینست که نسبت به تکالیف گذشته‌اش دارای غلط کمتری می‌باشد و معلوم می‌شود که دقت بیشتری کرده است. معلم حتماً این نکته را به کودک گوشزد کند که خیلی بهتر از قبل است و اگر او بخواهد بهتر هم می‌شود.

بنابراین توصیه ما به آموزگاران اینست که کارهای با دقت را به نمایش بگذارید تا دانش آموز متوجه اهمیت آن شود؛ با دقت بودن را به صورت یک ویژگی برتر و امتیاز خاص در آورید. عواقب بی دقتی را به کودک بفهمانید، مثلاً یک بی دقتی در نوشتن تاریخ در کارت تولد برای دوستان می‌تواند تولدش را کلا به هم بزند یا گرفتن یک شماره‌ی اشتباه از شماره تلفن منزل دوستش هیچ وقت نمی‌تواند او را با دوستش ارتباط دهد، حتی اگر اختلاف بر سر یک یا دو شماره باشد. گوشزد کردن این عواقب می‌تواند تلنگری برای دقت بیشتر کودک شود.

 

دقت را با تعیین مجازات تقویت کنید

 

پس از اطمینان حاصل کردن از فهمیدن کودک که دقت داشتن و بی دقتی چه مزایا و معایبی دارد در صورت تکرار باید از روش‌های دیگری استفاده کرد تا خود بدین نتیجه برسد که همان دقت در ابتدای کار بهتر است تا عواقب بعدی. باید از روش تصحیح بیش از حد استفاده نمود این می‌تواند بهترین روش باشد؛ مثلاً پس از مرور تمام تکالیف باید به دانش آموز گفته شود در تکالیفت سه یا دو غلط بود، بهتر است خودت تکالیف را مرورکنی تا آن‌ها را بیابی!

یا کودک را مجبور کنید کار را دوباره انجام دهند، اگر تکالیفش را با بی دقتی انجام داده بود متوجه اشتباه خود می‌شود. نهایتاً، انجام موارد ذکر شده خود به خود و با مرور زمان این اصل را در دانش آموز ایجاد می‌کند که درست انجام دادن تکالیف در ابتدا بهتر از دوباره نویسی آن است.

 


 

مرکز یادگیری سایت تبیان - تهیه: ملیحه قشقایی

تنظیم: علی سرمدی

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفدهم مهر 1393ساعت 8:33  توسط احمد کریمیان | 

فرزندان برای انجام تکالیف درسی باید دارای محیط آرامی باشند، آنان نمی‌توانند تکالیف خود را جلوی تلویزیون یا هنگامی که با تلفن صحبت می‌کنند انجام دهند. یا وقتی که حواسشان توسط خواهر و برادرهایشان مشغول می‌شود نمی‌توانند تکلیف خود را انجام دهند. بنابراین با رعایت نکات ذیل می‌توانید آنان را به انجام دادن تکالیف علاقه‌مند سازید.

 

  • محل انجام تکالیف باید دارای نور کافی باشد و از حواس پرتی کودک هنگام انجام تکالیف خودداری کنید چون برای تمرکز حواس وقت لازم است.
  • میز تحریر فرزندتان را به آنچه برای انجام تکالیف نیاز دارد تجهیز کنید (مداد، خودکار، نوار چسب، قیچی، خط کش، گونیا، پرگار، کاغذ چک نویس، فرهنگ لغت، تقویم رومیزی و...) تا برای پیدا کردن وسایل مورد نیازش دست از کار نکشد.
  • تکلیف درسی باید به موقع انجام شود؛ درگیر شدن شما در برنامه ریزی جهت انجام تکالیف بسیار مهم است و کودک باید در انجام کارهای درسی و غیردرسی نظم پیدا کند.

 

چگونه فرزندم را به انجام تکالیف درسی تشویق کنم؟

 

  • زمان انجام تکالیف  درسی یک زمان از پیش برنامه ریزی شده و اختصاصی است که در طول آن زمان فرزندتان باید تکالیف خود را انجام دهد و باید درک کند که در این زمان بازی کردن، صحبت با دیگران، تماشای تلویزیون را خاتمه دهد و به محل انجام تکالیف برود.
  • برنامه ریزی روزانه برای طول هفته نوشته شود؛ که در کودکان زیر کلاس سوم، والدین این کار را انجام داده و برای دانش آموزان سوم تا دوم راهنمایی با همکاری والدین و خود کودک و از دوم راهنمایی تا آخر دبیرستان خود محصل باید زمان برنامه ریزی‌ها را مشخص کند.
  • بهترین زمان را به انجام تکالیف اختصاص دهید. برای کودکانی که تکالیف را سریع و بی توجه انجام می‌دهند زمان اجباری انجام تکالیف را مشخص نمایید و در صورت امکان تکلیف را ارزیابی کنید. بدین طریق بچه در می یابد که اگر تکلیف را غیر مسئولانه انجام دهد به او وقت آزاد جایزه داده نخواهد شد.
  • شاگردان بزرگتر را تشویق کنید تا از برنامه ریزی هفتگی استفاده کنند.  به کودک بیاموزید هر وقت به وی تکلیف داده می‌شود، باید برنامه درسی‌اش را با دقت یادداشت کند تا بتواند آن را صحیح انجام دهد.
  • از کمک کردن به فرزندتان برای انجام تکالیف درسی خودداری کنید. برخی والدین با انجام دادن تکلیف درسی فرزندان، این باور را در وی تأیید می‌کنند که او خودش نمی‌تواند کارش را انجام دهد.
  • به فرزندتان بگویید که از او انتظار دارید تکالیفش را خودش انجام دهد؛ هر چند این تکالیف مشکل است ولی اگر کمکی از دستتان بربیاید کوتاهی نمی‌کنید. هر چه کودک بزرگتر می‌شود و به کلاس بالاتر می‌رود، میزان استقلال فردی انجام تکالیف درسی را بیشتر کنید.
  • نظارت بر حسن انجام تکلیف را داشته باشند؛ به فرزند خود دلگرمی بدهید که می‌تواند به صورت غیر وابسته و مستقل عمل کند.
  • برانگیختن فرزندان در جهت انجام دادن کارشان بهترین وجه است. بچه‌ها به تحسین اهمیت می‌دهند، تحسین به ویژه برای بچه‌هایی که به سختی برانگیخته می‌شوند، اهمیت دارد. به خاطر داشته باشید که تحسین شما می‌تواند در ایجاد احترام به خود، در فرزندتان و نیز کمک به او در کسب رفتارهای مناسب جهت انجام تکالیف اثر زیادی داشته باشد.
  • تلاش‌های فرزندانتان را به طور مستمر تحسین کنید؛ مثل : «از اینکه تکلیف درسی‌ات را هر روز به موقع شروع می‌کنی خوشحالم.» و «واقعاً به خاطر اینکه تکالیف درسی‌ات را بدون کمک دیگران انجام می‌دهی خوشحالم.» یا «از اینکه توانسته ای غلط املایی را کمتر کنی خوشحالم؛ چقدر زحمت می‌کشی.» به خاطر داشته باشید که در آغوش گرفتن یا دستی به شانه او زدن، اثر پیام شما را افزایش خواهد داد.
  • از تشویق‌های مورد علاقه کودکان جهت افزایش انگیزه در انجام تکالیف استفاده کنید. مثل پارک رفتن و مهمانی رفتن. حتی می‌توانید از تشویق‌های ساده استفاده کنید؛ حداقل زمان لازم برای بدست آوردن جایزه برای کودکان ابتدایی سه تا پنج روز، برای راهنمایی یک تا دو هفته و برای بچه‌های دبیرستان دو تا چهار هفته است؛ بدین صورت که یک جدول یا مربع مشخص کنید. هر موقع که تکلیف انجام گرفت یک مربع را پدر یا مادر امضاء کند و هر موقع به 10 مربع رسید جایزه‌ای با توجه به سن کودک برای وی در نظر بگیرید.
    چگونه فرزندم را به انجام تکالیف درسی تشویق کنم؟

     

  • اگر فرزندانتان تکالیف درسی‌شان را انجام نمی‌دهند با آن‌ها ارتباطی قاطعانه برقرار کنید.  مشاجره با فرزندان موقعیتی است که بردی به همراه ندارد. صحبت‌های خصمانه فقط آنان را تحقیر می‌کند. این صحبت‌ها اعتماد به نفس آن‌ها را ضایع می‌کند. داد و بیداد کردن با فرزند در واقع عصبانیت و عدم کارایی شما را نشان می‌دهد نه قدرتتان را و در نهایت باعث می‌شود که اصلاً به حرف‌های شما توجه نکند. اگر شما در موضع قدرت قرار دارید، باید قاطعانه انتظارتان را مطرح کنید و مجبور نیستید مشاجره کنید.
  • به فرزندتان روشن و قاطع بگویید که انتظار دارید تکالیف را مسئولانه انجام دهد. در برابرش بنشینید و درست به چشمانش نگاه کنید، انتظاراتان را آرام و قاطع بیان کنید «در این خانه مهم‌ترین مسئولیت تو این است که تکالیف درسی‌ات را انجام دهی. باید تکالیفت را در زمان انجام تکالیف روزانه، و در حد توانت به بهترین وجه انجام دهی.»
  • با فرزندانتان مشاجره نکنید و درخواست خود را مکرر و با قاطعیت تکرار نمایید. در برابر هر بهانه‌ای که فرزند برای انجام ندادن تکالیف می‌آورد درخواست خود را قاطعانه تکرار کنید. در برخورد با فرزندان، موضع خود را حفظ کنید. آن‌ها باید بفهمند که شما مشاجره نخواهید کرد و شاهد انجام تکالیف درسی آن‌ها خواهید بود. باید مثل والدین قدرتمند با صبر و حوصله با فرزندتان ارتباط برقرار کنید و از او بخواهید که هیچ کار دیگری نباید بر انجام تکالیف درسی‌اش پیشی بگیرد. ایستادگی شما به نفع وی است.
  • به فرزندتان بگویید که انتخاب با اوست اگر علاقه‌مند است که از امتیازات روزانه مثل تلویزیون تماشا کردن، بیرون رفتن، تلفن به دوستان و... استفاده کند اول باید تکالیفش را انجام دهد و قبل از اتمام کامل تکالیف نمی‌تواند از پشت میز خارج شود. از تهدیدهای بی معنا که عملی نیستند خودداری نمایید: مثل «خودت می‌دانی اگر تکلیفت را انجام ندهی چه می‌شود، اگر به کارهایت نپردازی تنبیه خواهی شد.»
  • روی خواسته‌هایتان پافشاری کنید و مصالحه نکنید هر چند کودک با ترفندهای خود حس ترحم شما را برانگیزد. بعضی کودکان با گریه کردن و اظهار عجز نمودن، عصبانیت، داد و بیداد کردن یا با اظهار بی تفاوتی نسبت به خواسته شما واکنش نشان می‌دهند؛ اما شما با صبر و بدون عصبانیت روی درخواست خود پایدار باشید.
  • تکلیف درسی حلقه ارتباطی بین خانه و مدرسه است در نتیجه معلمین باید همیار شما در مدرسه باشند. در مواردی مشکلات تکلیف درسی فرزندانتان را می‌توان با یک تلاش هماهنگ شده بین شما و معلم حل کرد.معلمان خوب علاقه‌مندند تا از مشکلات شاگردانشان اطلاع داشته باشند. معلمان نظرات شما را با اشتیاق می‌پذیرند و از تبادل اطلاعات و ایده‌ها استقبال می‌کنند. بنابراین اگر کودک تکالیف درسی‌اش را انجام ندهد با معلمش تماس بگیرید. ممکن است کودک ناتوانی در یادگیری یا حواس پرتی داشته باشد.
    چگونه فرزندم را به انجام تکالیف درسی تشویق کنم؟

     

  • اگر فرزندتان تکالیفش را به منزل نمی‌آورد یا به اتمام نمی‌رساند با معملش تماس بگیرید و با وی مشورت کنید. از معلم کودکتان بخواهید که کلیه تکالیف درسی را در یک جدول با تاریخ برای شما بنویسد. اگر هم فرزندتان تکالیف درسی‌اش را سر هم بندی می‌کند یا در انجام تکالیفش عادت‌های نادرستی دارد، بازهم با معلمش تماس بگیرید. کودک باید مطمئن شود که شما با معلمش هماهنگ هستید و معلم از شما خواسته که در این زمینه به وی کمک کنید.

 

 


 

مرکز یادگیری سایت تبیان - تهیه: مریم عرفانیان

تنظیم: علی سرمدی

 

 
+ نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم مهر 1393ساعت 9:32  توسط احمد کریمیان | 
مدرسه هوشمند در جهت فرآیند یادگیری و بهبود مدیریت به صورت نظام یافته بازسازی شده تا دانش آموزان سطوح مختلف را برای زندگی در عصر اطلاعات و ارتباطات آماده نماید. یک مدرسه‌ی هوشمند، به عنوان یک سازمان یادگیرنده، در طول زمان تکامل یافته و به طور مستمر، کارکنان حرفه‌ای خود، منابع آموزشی و توانایی‌های اجرایی‌اش را توسعه می‌دهد.

 

در این مدارس روند اجرای کلیه فرآیندها اعم از مدیریت، نظارت، کنترل، یاددهی – یادگیری، منابع آموزشی و کمک آموزشی، ارزشیابی، اسناد و امور دفتری، ارتباطات و مبانی توسعه آن‌ها و... در جهت بهبود نظام آموزشی و تربیتی پژوهش محور طراحی شده است. همچنین دانش آموزان عملاً برای ورود به دنیای الکترونیک امروزی تربیت می‌شوند. در مدرسه هوشمند همه چیز تحت تأثیر رایانه قرار می‌گیرد؛ از نظام مدیریت، آموزش و تعلیم، ارتباط با اولیا، سیستم‌های ثبت نام و دریافت کارنامه، حضور و غیاب دانش آموزان، اطلاع رسانی، بررسی مشکل، پرسش و پاسخ دانش آموزان با آموزگاران به صورت همزمان یا غیر همزمان و...

ویژگی‌های مدارس هوشمند (قسمت اول)

 

در این شیوه تمام مراحل مربوط به تربیت اجتماعی فراگیران با استفاده از روش‌های نوین و تایید شده به قوت خود باقیست و دانش آموز نقش یادگیرنده دارد و معلم بیشتر به تعریف آموزیار نزدیک می‌شود. معلم می‌کوشد که به جای جستجو برای در اختیار قرار دادن پاسخ و راه حل چگونه آموختن و پویا بودن و شیوه‌های دستیابی به پاسخ سوالات و تمیز قابلیت استناد منابع را در دانش آموزان تقویت کند.

 

در این مدارس قابلیت آن وجود دارد که بچه‌ها با منابع علمی معتبر در سراسر جهان همچنین با دانش آموزان در مدارس (با قابلیت هوشمند) دیگر ارتباط برقرار سازند. در این مدارس روش تدریس بر اساس دانش‌آموز محوری است؛ همچنین تأكید بر مهارت فكركردن و فراهم ساختن محیط یاددهی ـ یادگیری از راهبردها و خط مشی‌های مدرسه هوشمند می‌باشد.

 

اصول كلیدی در این مدارس

  1. دانش خلاق
  2. استعداد یادگیری
  3. توجه به فهم مطالب
  4.  آموختن با هدف تسلط و انتقال آن
  5. ارزیابی آموخته‌ها به شكل متمركز
  6. غلبه بر مشكلات
  7. مدرسه به عنوان یك سازمان آموزشی 

در مدارس هوشمند، رایانه و صفحه‌های نمایش جای تخته سیاه را می‌گیرند و سی دی‌ها جایگزین کتاب و تا حدودی جایگزین دفتر می‌شوند. محتواهای الکترونیک از دو منبع تأمین می‌گردند؛ یکی محتواهای آماده و تایید شده توسط نظام آموزشی و دیگری محتوای تولید شده توسط معلم.

 

در مدارس هوشمند نیازی نیست معلمین توانایی کامل تولید محتواهای الکترونیک را دارا باشند؛ اما باید دست کم با انواع منابع موجود و تولید شده آشنا باشند و توانایی استفاده‌ی به موقع از این محتواها را دارا باشند. چرا که استفاده‌ی نابجا از این گونه محتواها تأثیرات مخربی بر روند یادگیری می‌گذارد؛ همچنین محتواهای آموزشی توسط دانش آموزان نیز می‌تواند تولید شود و فراگیری از این طریق انجام گیرد.

 

در این گونه مدارس كسب موفقیت دست‌یافتنی است و میزان آن به تلاش و پیگیری دانش‌آموز و هدایت صحیح و جهت دار آن توسط آموزگار بستگی دارد. در این روش روح پژوهش و جست‌وجوگری، جایگزین روحیه بی‌هدف شاگردان خواهد شد و ركن اصلی برای هرگونه تغییر، تغییر در فكر است و ابزار و امكانات تنها وسیله‌ای برای جامه عمل پوشاندن به افكار هستند.

 

چهار نکته تأثیرگذار در طراحی مدرسه هوشمند

  1. عوامل محیطی (فضا و طراحی مناسب مدرسه، کلاس‌ها و...) 
  2. عوامل اجرایی و یادگیرندگان (آموزش قبل از شروع به جهت توجیه مدیران، معلمان و دانش آموزان)  
  3. عامل سخت افزاری، شبکه طراحی مهندسی وسایل ارتباطی شبکه و سخت افزاری.  
  4. عامل مهم نرم افزار و دیجیتال.

زیرساخت‌ها

ویژگی‌های مدارس هوشمند (قسمت اول)
  • مراكز آموزشی روستایی

- حداقل یك كلاس درس به تجهیزات الكترونیكی رایانه، (دیتا پروژكتور یا تجهیزات برد هوشمند و نمایشگر) مجهز شود.

 

  • مراكز آموزشی شهری

- مراكز آموزشی پنج كلاسه و کمتر، مانند مجتمع‌های روستایی می‌باشند.

- مراكز آموزشی با بیش از پنج كلاس درس، علاوه بر كلاس الكترونیكی، به یك كارگاه رایانه برای استفاده حداقل بیست دانش آموز به طور همزمان از آن تجهیز می‌گردد.

 

- جهت تجهیز كارگاه رایانه از Lap Top متصل به شبكه LAN استفاده نمایند. این مدارس دارای تجهیزات برد هوشمند می‌باشند، کلیه مراکز آموزشی شهری و روستایی به اینترنت ملی متصل می‌گردند و از اتوماسیون اداری در بخش‌های مختلف مدرسه استفاده می‌نمایند.

 

- سامانه مدیریت جامع آموزش الكترونیكی مدارس و پورتال ویژه مدارس هوشمند، توسط مركز آمار و فناوری اطلاعات و ارتباطات آماده شده و مراکز آموزشی از آن استفاده می‌نمایند.

 

- در این مدارس از تولیدات محتوای الكترونیكی مجاز، كه به تأیید سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی رسیده باشد استفاده می‌گردد كه بر اساس چهار شاخص تهیه گردیده است:

الف-كیفیت فنی

ب- جذابیت

ج- كیفیت آموزشی

د- تطابق با برنامه درسی ملی

 

- در چنین مدارسی حداكثر بهره گیری از شبکه ملی رشد و تولیدات آن، شبکه‌ها و سایت‌های رسمی كه از سوی مركز آمار و فناوری اطلاعات و ارتباطات اعلام شده است صورت می‌پذیرد.

ویژگی‌های مدارس هوشمند (قسمت اول)

 

پیشنهادات برای مدرسه هوشمند

 

  • طراحی و راه اندازی وبلاگ با عنوان نام مدرسه.
  • نصب تابلوی LCD  كه پیام‌های اولیای مدرسه و والدین را ارائه كند.
  • مدیریت نظام یافته یکپارچه رایانه‌ای در امور آموزشی، پرورشی و پشتیبانی.
  • امکانات ارتباطی مناسب به منظور حضور در اینترنت.
  • معلمان و کارکنان توانمند، متخصص و دارای اشتیاق به‌کارگیری صنعت ارتباطات نوین.

ادامه دارد…

 


 

مرکز یادگیری سایت تبیان - تهیه: مریم عرفانیان

تنطیم: علی سرمدی

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم مهر 1393ساعت 21:20  توسط احمد کریمیان | 
وی در بخش دیگری از سخنان خود با بیان اینکه آموزش و پرورش، اقیانوسی از مشکلات است، گفت: از زمان تصدی مسئولیت وزارت، 750 مشکل مهم را در وزارت آموزش و پرورش شناسایی کردیم.
 

 
 
وزیر آموزش و پرورش گفت: طبق اعلام سازمان نهضت سوادآموزی، بیش از 9 میلیون بی‏سواد در کشور وجود دارند که باید باسواد شوند.
 
به گزارش فارس، علی‎اصغر فانی در جلسه شورای آموزش و پرورش استان گلستان ‌یکی از مشکلات آموزش و پرورش را بی‌سواد بودن تعداد زیادی از کودکان 6 تا 11 ساله عنوان کرد و افزود: یکی از کارها، شناسایی کودکان بی‏سواد در سطح کشور است.
 
راه‌اندا‌زی 101 پژوهش‏سرای دانش ‏آموزی در کشور‌
 
وزیر آموزش و پرورش خاطرنشان کرد: این وزارتخانه، اهرم قانونی برای مقابله با بی‏سوادی ندارد، بنابراین باید با اتخاذ شیوه‏های مناسب، سوادآموزی را در کشور ترویج دهیم.
 
فانی دومین کار برای ریشه‏ کنی بی ‏سوادی را باسواد کردن اولیاء دانش ‏آموزان ذکر کرد و اقدام آموزش و پرورش استان گلستان در شناسایی والدین بی‏سواد هنگام ثبت‏نام دانش ‏آموزان را یک اقدام ارزنده و مثبت توصیف کرد.
 
وی با بیان اینکه از ابتدای امسال تاکنون 101 پژوهش ‏سرای دانش ‏آموزی در کشور راه ‏اندازی شد، اظهار داشت: در حال حاضر بیش از 400 پژوهش ‏سرا در کشور وجود دارد.
 
آموزش و پرورش، اقیانوسی از مشکلات است
 
وزیر آموزش و پرورش یکی از برنامه‏ های این وزارتخانه تا پایان دولت تدبیر و امید را راه ‏اندازی یک پژوهش‏سرا در هر منطقه آموزش و پرورش عنوان کرد.
 
فانی با بیان اینکه پژوهش ‏سراها جاهایی هستند که دانشمندان آینده کشور در آنجا رشد می ‏کنند، بر عزم جدی این وزارتخانه برای تقویت و توسعه پژوهش ‏سراها تاکید کرد.
 
وی در بخش دیگری از سخنان خود با بیان اینکه آموزش و پرورش، اقیانوسی از مشکلات است، گفت: از زمان تصدی مسئولیت وزارت، 750 مشکل مهم را در وزارت آموزش و پرورش شناسایی کردیم.
 
اختصاص 99 درصد بودجه آموزش و پرورش به حقوق کارکنان‌
 
وزیر آموزش و پرورش افزود: با وجود مشکلات اقتصادی فراوان در کشور، بودجه این وزارتخانه در سال 1393 نسبت به سال 1392، 26 درصد رشد داشت.
 
فانی، بودجه وزارت آموزش و پرورش را در سال جاری بیش از 21 هزار میلیارد تومان اعلام کرد و افزود: 99 درصد این بودجه به حقوق کارکنان اختصاص دارد.
 
به گفته وی، یک درصد باقیمانده بودجه وزارت آموزش و پرورش را باید به گونه‏ ای مدیریت کرد تا بتوانیم مشکلات را رفع کنیم.
+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم مهر 1393ساعت 9:59  توسط احمد کریمیان | 
حدود ۷۰ درصد از دانش آموزانی که شروع به استفاده از مواد مخدر کرده اند، دور از انتظار والدین بوده و آنها باور نمی کردند که فرزندشان آلوده شده باشد.
گزارش های رسمی ستاد مبارزه با مواد مخدر نشان می دهد، اکنون یک درصد دانش آموزان تجربه مصرف انواع مواد مخدر را دارند و چهار دهم درصد آنان نیز معتاد به شیشه هستند.

به گزارش ایرنا، کاهش سن اعتیاد به ۱۵ سال در کشور خطری هشدار دهنده برای نوجوانان است، زیر آنان پرخطرترین و آسیب پذیر ترین گروه سنی برای مصرف موادمخدر هستند.

بر اساس گزارش ستاد مبارزه با مواد مخدر، در سال ۸۶ میزان مصرف موادمخدر صنعتی سه درصد بوده و اکنون به ۲۶ درصد افزایش یافته، و این عارضه رو به افزایش است، زیرا قشر دانش آموز دسترسی راحتی به مصرف این مواد دارد.

حدود ۷۰ درصد از دانش آموزانی که شروع به استفاده از مواد مخدر کرده اند، دور از انتظار والدین بوده و آنها باور نمی کردند که فرزندشان آلوده شده باشد.

کارشناسان حوزه اعتیاد بر این باورند که پایین بودن اعتماد به نفس، عدم پذیرش ارزش های سنتی، پرخاشگری، اختلال حواس، افسردگی، روانپریشی، اخراج از مدرسه، نابسامانی خانواده، اصرار دوستان، نیاز شدید به استقلال فردی و مورد آزار و اذیت قرار گرفتن از دوران کودکی از مهمترین عواملی است که دانش آموزان را به مصرف مواد مخدر سوق می دهد.

پژوهشگر حوزه اعتیاد و مدرس دانشگاه در این زمینه به خبرنگار اجتماعی ایرنا می گوید: مهاجرت و گرایش مردم به سمت شهرنشینی باعث شده که والدین به فرزندانشان آزادی بیش از حد دهند و کاری به رفت وآمد آنان ندارند، این بی اهمیتی، زمینه های گرایش دانش آموز به مواد مخدر را به راحتی فراهم می کند.

«سامان فراهانی» ادامه می دهد: متاسفانه مصرف مواد مخدر در محلات، فضاهای سبز، مراکز تفریحی و حتی مدارس علنی شده که این زنگ خطری برای جامعه است.

فراهانی می گوید: آزادی بیش از حد نوجوانان، عدم مراقبت و هدایت آنان در ساعات فراغت و بیکاری، مهیا نبودن وسایل تفریحات سالم و ورزش، ضعف در آموزش و پرورش، عدم نظارت بر تکوین شخصیت کودکان، آشنا نبودن افراد به مضرات مواد مخدر، کمبود محبت، دردهای عصبی و ناراحتی های جسمی از دیگر عوامل گرایش به اعتیاد در دانش آموزان است. 

وی با بیان اینکه تبلیغات فریبنده نیز دانش آموزان را جذب مواد مخدر می کند، ادامه می دهد: آنان در اثر تبلیغات حساب شده، اعتیاد پیدا می کنند و در حقیقت خود را در معرض بسیاری از آسیب های اجتماعی دیگر قرار می دهند، باید با جایگزین کردن اقدامات فرهنگی از جذب نوجوانان به سمت این تبلیغات جلوگیری کرد.

آنچه مسلم است، افزایش مصرف مواد مخدر صنعتی میان دانش آموزان هر روز نگران کننده تر می شود، رشد مصرف شیشه در حالی افزایش می یابد که عوارض این نوع مواد مخدر به مراتب بیشتر از مواد افیونی طبیعی مانند تریاک است. 

بیش از ۱۲ میلیون دانش آموز در مقاطع مختلف تحصیلی درس می خوانند و موضوع ابتلا به اعتیاد و دیگر آسیب های اجتماعی همواره مورد توجه آسیب شناسان اجتماعی قرار داشته، اگر این واقعیت تلخ را پنهان کنیم، مشکل حل نمی شود زیرا با پاک کردن صورت مساله نمی توان مانع از گسترش یا تخریب های اعتیاد در نسل جوان شد.
+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم مهر 1393ساعت 20:40  توسط احمد کریمیان | 

تصمیم گیری یک قدرت است

 

یادم هست زمانی که کودک بودم همیشه دلم می‌خواست لباس و کفش مدرسه یا مهمانی را خودم انتخاب کنم یا تصمیم بگیرم که برای مجلس یا مهمانی چه بپوشم، اتفاقی که هرگز در زندگی و دنیای کودکی ام رخ نداد و حالا بعد از گذشت بیست سال هنوز در مواقع حساس و مهم قدرت تصمیم گیری دقیقی ندارم. حتی وقت مشورت کردن با دیگران!

بخش بزرگی از زندگی انسان‌ها وابسته به تصمیم گیری و نحوه انتخاب آن‌هاست. زمانی که شما در خانه، مغازه و محل کار خودتان هستید، پیش از خواب و بعد از خواب، زمانی که خانه را ترک می‌کنید در حال تصمیم گیری هستید. بگذارید با این مقدمه کوتاه سراغ موضوع اصلی برویم. از همین حالا سعی کنید کودکتان را برای تصمیمات مهمی که قرار است در آینده بگیرد آموزش دهید و او را آماده سازید. خیلی ساده و البته دقیق.

مطمئنم اگر بدانید كودكانی كه حق انتخاب و تصمیم گیری به آن‌ها داده می‌شود، از اعتماد به نفس خوبی برخوردارند و خودشان را ارزشمند و مساوی با دیگران می‌بینند حتی یک ثانیه را هم هدر نمی‌دهید و اقدامات لازم را انجام می‌دهید. دقت کنید که والدین نباید مسئولیت تصمیم گرفتن بچه‌هایشان را بر عهده بگیرند. به بیان ساده‌تر، هیچ پدر و مادری نباید جای فرزندش تصمیم بگیرد. اغلب والدین از روی دلسوزی و به خاطر اینكه بچه‌ها كوچك و كم تجربه هستند، همیشه برای آن‌ها تصمیم گیری می‌کنند و به همین سادگی حس اعتماد به نفس را از آنان می‌گیرند. فرزندتان از وقتی که خردسال هست، باید بیاموزد كه خودش تصمیم بگیرد و بیاموزد که دربزرگسالی قدرت تصمیم گیری یکی از بزرگترین نیازهایش خواهد بود. پس از کودکی گوش فرزندتان را با این جمله آشنا سازید «تصمیم با خودته.»

 

نقش شما چیست؟

 

  اما، کمک شما از ساده‌ترین راه‌های ممکن آغاز می‌شود؛ مثلاً اگر قرار است کودکی در انتخاب تنقلات مورد نظر خود حق تصمیم گیری داشته باشد، بهتر است دو یا سه خوراکی سالم به او پیشنهاد کنید و اجازه دهید که خودش یکی را انتخاب کند.اگر شما فقط یک انتخاب مجاز برای کودک فراهم سازید، در واقع موقعیتی ایجاد می‌شود که تصمیم گیری صورت نگرفته است.

قدرت تصمیم گیری فرزندتان را بالا ببرید

 

گاهی به فرزندتان درباره انتخاب‌هایش کمک کنید؛ مثلاً بگویید «اگه جای تو بودم...» این‌گونه دیگر نظر خود را بر او تحمیل نکردید. بهتر است هنگام تصمیم گیری تمام نقاط مثبت و منفی را بازگو کنید؛ اما نهایتاً انتخاب را به عهده خودش بگذارید. ولی هرگز فرزندتان را در انتخاب تنها نگذارید؛ درست است که تصمیم نهایی را او می‌گیرد اما درباره عواقب با وی همراه باشید. حتی اگر گاهی انتخابی نادرست داشت سرزنشش نکنید این کار شما باعث ترس و عقب نشینی او از تصمیم گیری می‌شود. به وی تذکر دهید که تصمیم اشتباهش باعث این اتفاق بوده اما همین طور که دلبندتان بزرگتر می‌شود او را با واقعیت‌های یک انتخاب اشتباه آشنا سازید. فراموش نکنید شما او را برای آینده تربیت می‌کنید. وقتی کودک تصمیم درستی می‌گیرد او را تحسین کنید و کم کم راه‌های صحیح انتخاب کردن را به وی بیاموزید. همه ما می‌دانیم درس‌هایی که در کودکی می‌آموزیم را کمتر از یاد می‌بریم.

 

 وجود داشتن و نداشتن حق انتخاب

 

وقتی حق انتخابی وجود ندارد چرایی آن‌را برای کودک توضیح دهید. در برخی موقعیت‌ها نظیر حفظ ایمنی کودک و یا برنامه‌های زمان بندی شده، حق تصمیم گیری وجود ندارد. رعایت مقررات هنگام عبور از خیابان، عدم انجام اقدامات خطرناک نظیر شرکت در آتش بازی و ترک مدرسه در زمان مقرر نمونه‌هایی است از برنامه‌هایی که جایی برای انتخاب و تصمیم گیری ندارد. به کودک توضیح دهید که چرا در این موقعیت‌ها حق انتخاب وجود ندارد و مردم باید از قوانین و برنامه زمانی معینی پیروی کنند.

اطلاعاتی به كودك بدهید تا به وی كمك كند كه سریع‌تر و راحت‌تر تصمیم بگیرد. زمانی که فرزندتان تصمیم خود را گرفت از او به طور مکرر ایراد نگیرید. او کودک است و به زمان بیشتری برای یاد گرفتن این مسایل احتیاج دارد؛ این کار شما در واقع اعتماد به نفس وی را از بین می‌برد.

قدرت تصمیم گیری فرزندتان را بالا ببرید

 

 گاهی وقت‌ها مسئولیت خرید خانه را به فرزندتان بدهید. پیش از خرید می‌توانید به او یاد دهید که مثلاً چه سبزی را  بخرد و یا چه میوه‌ای مناسب خوردن است. خرید به کودکتان کمک می‌کند که بفهمد تصمیم گیری برای خود عواقبی در پی دارد. به بچه‌های بزرگترهم می‌توان یاد داد که هنگام خرید قیمت‌ها را با هم مقایسه کنند و تفاوت بین جنس خوب و بد را دریابند.

البته همیشه همه چیز به این خوبی نیست و تصمیم‌ها به همین راحتی گرفته نمی‌شوند؛ گاهی ممکن است کودک با پول تو جیبی که جمع آوری کرده قصد خریدن دو وسیله داشته باشد اما پول فقط برای خرید یکی از آن دو وسیله کفایت می کند و فرزند شما ناراحت است! یادتان باشد در این مواقع هر کاری انجام دهید جز منصرف کردن فرزندتان از خرید؛ در اینجا رفتار و حرف‌های شماست که بسیار تأثیر گذار است.اگر کودکتان برای خرید هردو وسیله پافشاری می‌کند با او تند برخورد نکنید فقط بگویید: «بهت پول قرض می دم ولی ماه دیگه پول تو جیبی نداری.» یا «تا ماه دیگه صبر کن پول تو جیبی‌ات رو بدم، اون وقت هردو تا وسیله رو با هم بخر...» تمام انتخاب را برعهده خود او بگذارید و به نقاط مثبت تصمیم وی نگاه کنید.

 

نتیجه گیری

 

 برای همه ما آسانتر است که خود به جای فرزندانمان تصمیم بگیریم. اما تجربه از طریق تصمیم گیری‌های خوب و بد به دست می‌آید. قدرت تصمیم گیری، کودکان خام و بی تجربه را به بزرگسالانی مسئول و مستقل تبدیل می‌نماید. تصمیم گیری موجب احساس تملک بر عمل و مسئولیت در کودکان می‌شود.

 


 

مرکز یادگیری سایت تبیان - تهیه: فاطمه رضایی گلستان

تنظیم: علی سرمدی

 

 
+ نوشته شده در  جمعه یازدهم مهر 1393ساعت 13:14  توسط احمد کریمیان | 

چرا تقلب!

 
 

جمله «لطفاً نگاهتون به ورقه خودتون باشه» برای همه ما بسیار آشناست؛ زیرا تقریباً همه معلم‌ها موقع امتحان گرفتن آن را می‌گویند. در آمار به دست آمده، تخمین زده شده است که بیش از یک سوم دانش آموزان، حداقل یک بار در طول دوران تحصیلاتشان تقلب می‌کنند. اما، دلیل این عمل ناپسند چیست؟ والدین و معلم‌ها چگونه می‌توانند دانش آموزان را در این مورد راهنمایی کنند؟

 

دلایل متعددی برای تقلب در کودکان وجود دارد. کودکان کوچک‌تر دوست دارند همیشه برنده باشند و مهم نیست که چگونه؛ ولی حتی یک بچه پنج ساله نیاز به درستکار بودن را حس می‌کند و در عمق وجودش دوست دارد چیزی را که می‌خواهد، بدون تقلب به دست آورد. اما، گاهی شرایط در خانه و مدرسه گونه‌ایی است که به طور ناخودآگاه، کودک را به تقلب وا می‌دارد. محیط آکنده از رقابتی است که در آن برای گرفتن نمره و برد و باخت تاکید زیادی می‌شود. وقتی انتظارات و توقعات از کودک، بیش از حد زیاد می‌شود و هنگامی که نمره در سر کلاس مخفی نمی‌ماند و دانش آموزان با هم رقابت می‌کنند. بنابراین، معلم نباید با توجه به کودکان زرنگ در دانش آموزان احساس حقارت ایجاد کند؛ بلکه باید بر پیشرفت درسی تمام شاگردانش حساس باشد نه بالا رفتن نمره!

 

چرا تقلب!

 

بعضی کودکان که قبول شکست برایشان مشکل است، در بازی‌ها برای برنده شدن تقلب می‌کنند؛ چنین کودکانی در مدرسه نیز ممکن است از عواقب نمره بد بترسند. وقتی کودک نمی‌تواند نمره دلخواه را کسب کند، ممکن است نتواند در مقابل میل نگاه کردن به ورقه دانش آموز بغل دستی‌اش مقاومت کند. به ویژه در مدرسه‌ای که دانش آموزان با یکدیگر رقابت درسی دارند. گاهی دیده شده که کودکان ضعف درسی خود را با تقلب پوشانده‌اند. برخی کودکان هم نه به این دلیل که به تقلب نیاز دارند، بلکه از آنجا که می‌خواهند به همکلاسی خود این امکان را بدهند که از روی ورقه‌شان بنویسد، دست به تقلب می‌زنند. حتی دانش آموزان بسیار خوب هم بارها در هنگام تقلب رساندن مورد سرزنش قرار گرفته‌اند!

 

تقلب‌های مکرر و همیشگی که یکی دیگر از جوانب الگوی عمومی دروغ‌گویی هستند، با لغزش‌های گاه گاهی تفاوت بسیار دارند. این گونه تقلب‌ها نشان دهنده مشکلات احساسی، عاطفی و روانی جدی‌تری است و اغلب برای عادت ترک تقلب به کمک یک متخصص نیاز است. در نتیجه، راهکارهایی که می‌تواند به والدین و معلم‌ها کمک کند تا برخورد درستی با مسئله تقلب داشته باشند در ذیل بیان می‌شود:

 

در پی علت باشید

چرا تقلب!

 

وقتی تقلب کودک بر ملا شده است، به تندی از او نپرسید که آیا این کار را کرده یا نه؟ بلکه با خونسردی سر صحبت را باز کنید. بعضی دانش آموزان در کمال آرامش و با اصرار بسیار زیاد قضیه را انکار می‌کنند؛ اما برخی دیگر به راحتی گناهشان را می‌پذیرند. در هر صورت نباید مثل یک دشمن با کودک برخورد کرد. محاکمه و سرزنش نکنید؛ به او زخم زبان نزنید. بکوشید تا دریابید که چرا بین همه راه‌ها، تقلب را انتخاب کرده است؟ آیا به اندازه کافی درس نخوانده بوده؟ آیا احساس می‌کرده که تحت فشار است تا نمره خیلی خوبی به دست آورد؟

 

نارضایتی و ناپسند داشتن خود را بیان کنید

به دانش آموز بفهمانید که تقلب کار درستی نیست. این کار را با آرامش ولی خیلی جدی انجام دهید. برای کودک توضیح دهید که به چه علت تقلب انتخاب صحیحی نیست و راهکارهای دیگری را به او پیشنهاد کنید تا نتایج خوبی را بدون تقلب به دست آورد.

 

کودک را به درستکاری تشویق نمایید

اهمیت تلاش درست کارانه و صادقانه را در ذهن کودک جا بیندازید. برای این کار باید بدانید که چگونه می‌خواهید او را نصیحت کنید و حتماً برای حرف خود مثالی بیاورید. به دانش آموز بفهمانید که در درس، خوب یاد گرفتن مهم‌تر از نمره است. از آنجا که لازم است کودک، پیامدهای رفتارش را دریابد، کاری کنید که به عمل نادرستش اقرار کند و برای آن جریمه شود.حتی اگر بار اول است (شاید به ویژه به خاطر اینکه بار اول است) قضیه را پر اهمیت جلوه دهید.

 

چرا تقلب!
در نهایت والدین و معلم درباره این مسئله باید با یکدیگر گفتگو کنند و با توجه به شرایط و میزان جدی بودن قضیه و در مورد پی گیری متناسب با آن، تصمیم گیری نمایند. شاید لازم باشد در آن امتحان خاص به دانش آموز نمره منفی داده شود تا دوباره امتحان دهد و دریابد که مطالب را آموخته است یا نه؟ یا اینکه باید کودک را مجبور به تکلیف اضافی کرد. گاهی اوقات مۆثرترین تنبیه برای تقلب‌های مکرر، عذرخواهی در حضور جمع، یا عذرخواهی از کسی است که از روی ورقه او تقلب شده.
کودک باید درک کند که باید زمان صرف کند تا دوباره درستکاری را ثابت کند و اعتماد والدین، معلم و همکلاسی هایش را به دست بیاورد.
 
اگر اهدافی که پدر و مادرها برای نتایج درسی فرزندشان تعیین کرده‌اند غیر واقع بینانه است باید آن را اصلاح کنند تا انگیزه تقلب را در او ایجاد نکنند. پس والدین و معلم‌ها واقع بینانه برخورد نمایند و برای دانش آموز مفهوم صداقت و درستکاری را توضیح دهند.

 


 

مرکز یادگیری سایت تبیان - تهیه: ملیحه قشقایی

تنظیم: علی سرمدی

+ نوشته شده در  پنجشنبه دهم مهر 1393ساعت 9:19  توسط احمد کریمیان | 
فرار از خانه ی دوم
بخش تعاملی الف - مهدی یاراحمدی خراسانی
تاریخ انتشار : چهارشنبه ۹ مهر ۱۳۹۳ ساعت ۰۷:۲۷
دو دسته دانش آموز وجود دارد؛ اول آنهایی که با شوروشوق دوهفته قبل از مهر ماه، کیف و وسایل خود را حاضر می کنند و هرروز به تقویم نگاه می کنند تا بالاخره انتظار تمام شود و به مدرسه بروند. و دسته ی دوم آنهایی که با بی حوصلگی چندروز از مهر که می گذرد کوله را روی دوش خود می اندازند و به مدرسه می روند و اگر اجباری در کار نباشد حاضرند تمام ایام سال را با خاطری آسوده در خانه بمانند و وقت خود را در مدرسه نگذارنند؟ فکر می کنید علت این این تفاوت در چیست؟ 

همه ما جمله«مدرسه خانه دوم است» را بارها شنیده ایم. اما آیا واقعا در زمان تحصیل احساس می کردیم مدرسه خانه دوم ماست یا این تنها یک شعار بود؟ فرزندان ما چقدر مدرسه شان را دوست دارند و آن را خانه دومشان می دانند؟ مدارس در این میان چه وظیفه ای دارند و چگونه باید تبدیل به خانه دوم دانش آموزان شوند؟ مسلماً ایجاد محیطی لذت بخش در کنار آموزش یکی از وظایف مهم مدارس است. محیطی که دانش آموزان آن را دوست داشته باشند و هنگامی که در آن به سر می برند از تمام شدن مدرسه و خروج از آن احساس ناراحتی کنند.

متأسفانه در بیشتر مدارس این خط مشی وجود دارد که دانش آموز وقتي وارد یک محیط جدید می شود ناچار است با شرایط آن کنار بیاید! درکمتر موردي این تفکر وجود دارد که مدارس باید زمينه اي فراهم سازند تا دانش آموزان آنقدر علاقه مند گردندکه با ورود به مدرسه احساس دور شدن از خانه خود را نداشته و همان حس راحتی که در منزل دارند در مدرسه داشته باشند. با یک تفاوت جدی و آن هم حضور در کنار دوستان قدیمی و جدید و کسب مهارت و افزایش اطلاعات در این محیط است.

شاید برخی در پاسخ به این مطالب بگویند مدرسه قانون دارد و اگر بخواهیم چنین حسی را در دانش آموزان ایجاد کنیم تنها با شکستن قوانین و اجازه به آنان مبنی بر اینکه می توانند هر کاری را که به ان تمایل دارند انجام دهند چنین اتفاقی می افتد اما باید دانست که اگر شرایط مدرسه برای دانش اموزان قابل قبول باشد نیازی به شکستن قوانین نیست و اتفاقا دانش اموزان بیشتر به رعایت قانون پایند خواهند بود. جذب دانش اموزان به مدرسه راهکارهایی دارد که بسیار ساده اند و فقط به کمی حوصله،ابتکار و مهارت نیاز دارد؛

زیبایی ظاهری مدرسه: اولین مساله ای که برای هر دانش اموز اهمیت دارد جذابیت های ظاهری مدرسه است.اینکه مدرسه فضای سبز داشته باشد،کلاسهای مرتب با درودیوار تمیز داشته باشد،وسایل و تجهیزاتش کهنه و قدیمی نباشد و به طور کلی یک فضای تمیز و زیبا هرچند کوچک اولین نکته ای است که دانش اموز در لحظه اول به ان توجه می کند زیرا قرار است طی ۹ ماه تحصیلی هرروز در چنین مکانی به سر ببرد.

تجهیزات مدرسه:در عصر جدید که انواع وسایل اموزشی جدید ابداع شده اند توجه مدارس به تجهیز به این وسایل اهمیت زیادی دارد .باید توجه داشت که مدارس کنونی مانند مکتب و نهضت های سواد دانش اموزی ۵۰سال قبل نیست که دانش اموز فقط از روی یک کتاب خط ببرد و بنویسد و کتابش را ببندد تا روز بعد دوباره به مدرسه برود. دوران کتاب محوری به سر رسیده است و دانش اموزان باید از دستان،گوشها و چشمهای خود برای اموزش استفاده کنند یعنی باید آنچه را که در کتاب می خوانند خودشان لمس و تجربه کنند و از نزدیک ببینند.

اردوهای آموزشی: شاید درگذشته این تصور بود که اردوهای آموزشی فقط یک هزینه گزاف روی دست مدرسه می گذارد در حالی که یک اردو لازم نیست در یک محیط دور از مدرسه و با هزینه ای سنگین برای تمام مدرسه برگزار شود.بلکه دانش آموزان هر کلاس می تواند به همراه معلم کلاس با هزینه ای اندک به مکانی که قرار است در مورد آن یا موضوع خاص دیگری آموزش ببینند رفته و یک یا دوساعتی را به مشاهده وقایع از نزدیک بپردازند.
برخورد و رفتار معلمان در کلاس: یکی از مهمترین عوامل جذب دانش آموزان به مدرسه نحوه برخورد معلم و دبیر با آنهاست. اگر مدرسه را خانه دوم دانش آموز می دانیم معلم را هم باید والدین دوم آنها بدانیم. آنچه باعث ایجاد کشش در دانش آموز و لذت بردن از حضور در فضای مدرسه می شود رفتار معلم با ایجاد ارتباط با اوست و این موضوع آن چنان اهمیت دارد که از قدیم گفته اند؛«درس معلم ار بود زمزمه ی محبتی/جمعه به مکتب آورد طفل گریز پای را». 

متأسفانه برخی از دبیران چنین می پندارند که خشونت در کلاس و ایجاد یک فضای خشک موجب می شود دانش آموزان تمام حواسشان را به درس جمع کنند و حتی از رفتارهای ناپسند در کلاس خودداری کنند در حالی که این طرز تفکر کاملاً اشتباه است. معلمی که با بداخلاقی سر کلاس حاضر می شود وفقط درس می دهد هیچ وقت نمی تواند تأثیرگذاری معلمی را داشته باشد که با روی بشاش و اخلاقی مناسب در کلاس حاضر می شود. این معلم نه تنها در آموزش نکات درسی به دانش آموزان موفق تراست بلکه به علت ارتباطی که با دانش آموزان دارد می تواند در سایر زمینه های اخلاقی هم در آنها تأثیر بگذارد.

مشارکت دانش آموزان در مدیریت مدرسه: اگر دانش آموزان در مدیریت مدرسه مشارکت کنند نسبت به آن همان احساس تعلق و تعهدی را که در خانه دارند پیدا می کنند و حضور در مدرسه برایشان جذاب مي شود. این موضوع در همه ابعاد مدیریتی مدرسه است؛ چه مدیریت فضای فیزیکی مدرسه و چه مدیریت کلاس با حضور و مشارکت در مباحث درسی.

دانش آموزان امروز آینده سازان فردای این سرزمین هستند. شرایط محیطی و نوع برخورد با دانش آموزان است که آنها را به مدرسه جذب می کند یا برعکس فراری می دهد! اگر می گوییم مدرسه خانه دوم است باید شرایط آرامش خانه را در مدرسه ایجاد کنیم. رفتارها و برخوردهای محبت آمیز و دوستانه، محیط شاداب و بانشاط و تجهیزات آموزشی مناسب همه دست در دست هم می دهند تا دانش آموزان واقعاً احساس کنند در خانه دوم خود حضوریافته اند نه اینکه خانه ی دوم خود را دوست نداشته و یا از آن فراری باشند!
 
 
+ نوشته شده در  چهارشنبه نهم مهر 1393ساعت 8:47  توسط احمد کریمیان | 

تشویق و پاداش دادن به دانش آموزان در کلاس

تشویق و پاداش دادن به دانش آموزان در کلاس

 

حفظ و تداوم موفقیت بهترین عاملی است که می تواند در اجرای برنامه ی مدیریت کلاس به شما کمک نماید. اگر شما برای اجرای برنامه تان به سختی تلاش می کنید، دانش آموزان تان از زحمات شما قدردانی خواهند کرد و حتی برای تداوم کارتان به شما ملحق می شوند. هم چنین این نکته بسیار مهم است که به منظور جلب توجه دانش آموزان به خطاها و عدم توفیق در اجرای مدیریت کلاس، به دانش آموزان آزادی نقد و بررسی دهید و حالت تلافی به خود نگیرید. در عوض به خاطر اصلاح اشتباهات از دانش آموزان خود تشکر کنید و بر اجرای قانون تاکید نمایید. مشاهده ی نقض قانون از سوی بهترین دانش آموزی که هرگز مشکلی ایجاد نکرده است، بسیار ناراحت کننده می باشد و تذکر به وی مشکل می باشد. با وجود این اگر شما در مورد این دانش آموز تبعیض قایل شوید دیگر دانش آموزانی که قبلا نسبت به عدم اجرای قانون مورد اعتراض واقع شده اند از شما دل خور می گردند.

رفتار خوب را پاداش دهید.

بیش تر اوقات دانش آموزانی که قوانین را رعایت نموده و با جدیت تلاش می کنند در کلاس نادیده گرفته می شوند، به ویژه اگر تمام کلاس پر سر و صدا باشد. لازم است تا از این گونه دانش آموزان تقدیر شود و به نحوی رفتار خوب آن ها را پاداش داد. پاداش دادن به طور مکرر باعث می شود تا آن پاداش که می تواند یک هدیه کوچک یا فرصت انجام یک فعالیت مورد علاقه دانش آموز باشد، اثر بخشی خود را از دست بدهد. معلم باید بداند چه زمانی رفتار مناسب دانش آموز را پاداش دهد تا باعث تقویت آن رفتار و تثبیت آن در دانش آموز بشود.

 

خود انضباطی را در دانش آموزان تقویت کنید.

 

یکی از مشکل ترین و مهم ترین وظایف یک معلم، تشویق نمودن دانش آموزان به گسترش خود انضباطی می باشد. دانش آموزانی که به کلاس شما می آیند زمینه های شخصیتی متفاوتی را در رابطه با مسئولیت پذیری و از خود گذشتگی دارند.یکی از بهترین روش های تشویق دانش آموزان به گسترش خود انضباطی در آن چه که از آن ها می خواهید، خود انضباطی خود شما می باشد. شما باید نقش یک الگو را برای دانش آموزان تان داشته باشید. هرگز نمی توانید اصرار کنید که دانش آموزان کارشان را سروقت تحویل دهند چرا که آن ها اگر خود شما به موقع سر کلاس حاضر نشوید آمادگی این کار را ندارند.     

 

اگر نسبت به بعضی از دانش آموزان یا به طور اتفاقی بر قوانینی که خود وضع نموده اید، تعصب نشان ندهید، در این صورت نمی توانید از دانش آموزان بخواهید که از این قوانین پیروی کنند. اگر شما با دانش آموزان و دیگر همکارانتان محترمانه رفتار نکنید، نمی توانید از آنها بخواهید که به یک دیگر احترام بگذارند. بهترین روش تشویقی یک معلم موفق در مورد مسائل خود انضباطی خود معلم می باشد.

 

دانش آموز

 

روش دیگر در مورد تشویق به خود انضباطی تاکید بر رفتار دوستانه با یک دیگر می باشد. غیرممکن است که یک معلم بتواند از تمام اتفاقاتی که در کلاس می افتد، آگاه شود. با وجود این اغلب وقایع را می شنود و مشاهده می کند. نکته مهم این است که شما مانع بروز مزاحمت، تهدید یا تمسخر از سوی هریک از دانش آموزان گردید. شاید دانش آموزان قادر به تشخیص نامناسب بودن رفتارشان نباشند. در صورت امکان باید به طور خصوصی در ابتدای ساعت درسی با دانش آموزان خاطی صحبت کنید و دلیل نامناسب بودن رفتارشان و عدم پذیرش آن رفتار خاص از سوی خود در کلاس را توضیح دهید. آماده ی بروز هرگونه مخالفتی باشید. ممکن است دانش آموزی رفتار خانواده و هم کلاسی خود را سرمشق قرار دهد و شاید آشکارا متوجه خطای رفتاری وی نشوید. باید وقتی در این مورد با وی صحبت می کنید خون سرد و آرام باشید. اما با وجود این باید به دانش آموز تاکید کنید که دست از رفتارش بردارد. خواه دلایل شما بپذیرد یا خواه نپذیرد.

 

هم چنین در ارتباط با مسائل خودانضباطی همان طور که موارد مورد قبول در کلاس تان را بیان می کنید، می توانید هدفتان را نیز حفظ نمایید. حال اگر شما به دانش آموزان احترام نگذارید شخصا مرتکب اشتباه شده اید. اگر دانش آموز به خطای خود ادامه دهد باید برای حذف این گونه رفتار سخت گیری بیش تری به خرج دهید. توجه داشته باشید که دانش آموزان مقطع دبیرستان موفق هستند. آن ها بدون توجه به ظاهر معلم خود به روحیه ی وی توجه می کنند. یک معلم حرفه ای واقعا مراقب دانش آموزانش است. وی سعی دارد تا آن جا که می تواند به دانش آموزانش بیاموزد و آن ها نیز یاد بگیرند. حتی وقتی دانش آموزان مخالف هستند و اختلاف در سیستم کاملا مشهود است، یک معلم کارآمد در بین دانش آموزان بهترین ها را تشخیص می دهد. چرا که او همواره مراقب دانش آموزانش می باشد و آن ها نیز مراقب معلم خود خواهد بود.

 


 

مرکز یادگیری سایت تبیان - تهیه: نسیم گوهری

+ نوشته شده در  سه شنبه هشتم مهر 1393ساعت 7:55  توسط احمد کریمیان |